نمایش های علمی زنده و آزمایش های نمایشی برای افزایش هیجان یادگیری

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان با چالش کاهش انگیزش، افت علاقه مندی به یادگیری علوم و فاصله گرفتن فراگیران از مفاهیم علمی انتزاعی مواجه شده اند. یکی از راهبردهای نوین و مورد توجه در آموزش علوم، بهره گیری از نمایش های علمی زنده و آزمایش های نمایشی به عنوان ابزارهایی برای ایجاد هیجان، برانگیختن کنجکاوی و تسهیل یادگیری معنادار است. این مقاله با رویکردی مروری–تحلیلی به بررسی نقش، کارکردها و اثربخشی نمایش های علمی زنده در افزایش هیجان یادگیری و بهبود فرایند آموزش علوم می پردازد. یافته های حاصل از تحلیل پژوهش های تجربی نشان می دهد که نمایش های علمی زنده می توانند تاثیر معناداری بر افزایش انگیزش درونی، بهبود نگرش فراگیران نسبت به علم، ارتقای توجه و تمرکز، و تسهیل درک مفاهیم علمی داشته باشند. بااین حال، این تاثیرات زمانی پایدار و عمیق خواهند بود که نمایش ها به صورت هدفمند، مبتنی بر اصول طراحی آموزشی و همراه با فعالیت های مکمل شناختی نظیر بحث علمی، پرسش گری هدایت شده و بازاندیشی مفهومی اجرا شوند. در غیر این صورت، نمایش های علمی ممکن است صرفا به تجربه ای هیجانی و زودگذر محدود شوند و به یادگیری سطحی بینجامند. در این مقاله، ضمن نقد روش شناختی پژوهش های داخلی و خارجی، به محدودیت هایی همچون غلبه سنجش های نگرشی، فقدان مطالعات طولی و کم توجهی به یادگیری مفهومی عمیق اشاره شده است. در نهایت، بر اساس تحلیل ادبیات پژوهش، مدلی مفهومی برای تبیین اثربخشی نمایش های علمی زنده ارائه می شود که بر تعامل میان هیجان، پردازش شناختی و هدایت آموزشی تاکید دارد. مقاله با ارائه پیشنهادهایی کاربردی برای معلمان، پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی به پایان می رسد و بر ضرورت نهادینه سازی آگاهانه نمایش های علمی در برنامه های درسی آموزش علوم تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: نمایش های علمی زنده ، آزمایش های نمایشی ، هیجان یادگیری ، آموزش علوم ، یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی.