داستان سرایی مشارکتی با تصاویر و نقاشی های گروهی برای افزایش تخیل در کلاس درس

این مقاله به بررسی نقش محوری ترکیب «داستان سرایی مشارکتی» و «نقاشی های گروهی» به عنوان راهبردی قدرتمند برای تقویت و پرورش «تخیل» دانش آموزان در محیط کلاس درس می پردازد. در عصر کنونی که تاکید فزاینده ای بر آموزش مهارت های قرن بیست و یکم، به ویژه خلاقیت و تفکر انتقادی، وجود دارد، تخیل به عنوان زیربنای اصلی این توانمندی ها شناخته می شود. این پژوهش با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی شناختی (نظریه های ویگوتسکی، پیاژه و برونر)، یادگیری اجتماعی و نظریه اکتشافی، استدلال می کند که روایت های مشترک (داستان سرایی مشارکتی) و بازنمایی های بصری جمعی (نقاشی گروهی)، یک اکوسیستم غنی برای فعال سازی فرآیندهای ذهنی خلق معنا فراهم می آورند. داستان سرایی مشارکتی، که طی آن دانش آموزان به صورت فعال در ساختاردهی روایت دخالت می کنند، نیاز به مدل سازی ذهنی مداوم دارد؛ این مدل سازی از طریق تصاویر و نقاشی های تولید شده توسط گروه تقویت می شود. تصاویر نه تنها به عنوان محرک های خارجی برای آغاز یا تداوم داستان عمل می کنند، بلکه به عنوان ابزارهای مشترک برای تثبیت و گسترش جهان ذهنی مشترک عمل می کنند. این مقاله با مرور تحلیلی پژوهش های پیشین داخلی و خارجی، به شناسایی سازوکارهای شناختی و عاطفی موثر در این تلفیق می پردازد. نتایج نشان می دهند که این رویکرد تلفیقی به طور معناداری منجر به ارتقای مهارت های زبانی، بهبود همدلی، افزایش انگیزش درونی و توسعه توانایی های تفکر واگرا می شود. با این حال، چالش هایی نظیر مدیریت پویایی های گروهی، تضاد دیدگاه ها در خلق اثر بصری مشترک، و دشواری در ارزیابی کیفی و کمی تخیل، نیازمند راهکارهای مدیریتی دقیق از سوی معلم است. در نهایت، این پژوهش بر ضرورت ادغام سیستماتیک این استراتژی ها در برنامه های درسی برای تربیت نسل هایی با توانایی های تخیلی بالا تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: داستان سرایی مشارکتی ، تخیل ، نقاشی گروهی ، آموزش خلاق ، خلاقیت ، یادگیری مشارکتی.