منتورینگ و نقش معلمان باسابقه در هدایت معلمان تازه کار

ورود به حرفه معلمی همواره با چالش های متعدد و پیچیده ای همراه است که می تواند منجر به فرسودگی شغلی زودهنگام یا ترک خدمت معلمان تازه کار شود. در این میان، برنامه منتورینگ (Mentoring) یا هدایتگری آموزشی به عنوان یکی از موثرترین راهبردهای توسعه حرفه ای، نقشی حیاتی در تسهیل گذار از مرحله دانشجویی به معلمی ایفا می کند. این مقاله با هدف تبیین جایگاه معلمان باسابقه در هدایت نونگاشتان، به بررسی ابعاد نظری و عملی منتورینگ در نظام آموزشی می پردازد. با بهره گیری از رویکرد تحلیلی-توصیفی، ۸ محور اصلی شامل مبانی نظری، ضرورت و اهمیت، ویژگی های منتور کارآمد، کارکردهای روان شناختی و شغلی، مدل های اجرایی، چالش های پیش رو، راهکارهای عملیاتی و چشم انداز سیاست گذاری بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهد که تعامل سازنده میان معلم راهنما (منتور) و معلم تازه کار (منتی) نه تنها باعث افزایش خودکارآمدی و مهارت های تدریس در نوآموزان می شود، بلکه موجبات نوسازی حرفه ای و جلوگیری از رکود در معلمان باسابقه را نیز فراهم می آورد. استقرار نظام مند فرهنگ منتورینگ در مدارس، نیازمند تغییر ساختار از نظارت سنتی به حمایت مشارکتی است.کلمات کلیدی________________________________________

کلیدواژه ها:

منتورینگ ، معلم تازه کار ، توسعه حرفه ای ، هدایتگری آموزشی ، معلمان باسابقه ، انتقال تجربه ، شوک واقعیت ، هویت حرفه ای.