بازخوانی فراشناخت تجسم یافته در یادگیری عمیق: رویکردی نوروفلسفی به آموزش هوشمند

تحولات اخیر در علوم شناختی، عصب پژوهی و فلسفه ذهن نشان داده اند که یادگیری عمیق فراتر از پردازش های صرفا شناختی بوده و به طور بنیادین با بدن، تجربه زیسته و تعامل فعال با محیط گره خورده است. در این چارچوب، فراشناخت تجسم یافته به عنوان رویکردی نوین، بر نقش بدن، هیجان ها و سازوکارهای عصبی در نظارت، تنظیم و هدایت فرایندهای یادگیری تاکید می کند. این مقاله با رویکردی نوروفلسفی، به بازخوانی مفهوم فراشناخت تجسم یافته در یادگیری عمیق می پردازد و می کوشد پیوند میان نظریه های تجسم یافتگی، یافته های عصب شناختی و مبانی فلسفی آموزش هوشمند را تبیین کند. نتایج این بازخوانی نشان می دهد که ادغام ابعاد تجسم یافته فراشناخت در طراحی نظام های آموزشی هوشمند می تواند به ارتقای خودتنظیمی یادگیرندگان، افزایش عمق یادگیری و بهبود سازگاری آموزش با تفاوت های فردی منجر شود. در نهایت، مقاله بر ضرورت بازاندیشی در الگوهای سنتی آموزش و حرکت به سوی مدل های یادگیری هوشمند، بدن مند و معناگرا تاکید می کند.