روابط ساختاری نظریه ذهن با رفتار مخاطره آمیز در کودکان دارای کمبود توجه/فزون-کنشی با میانجی گری بدرفتاری روان شناختی

این پژوهش با هدف بررسی روابط ساختاری نظریه ذهن با رفتار مخاطره آمیز در کودکان دارای کمبود توجه/فزون­کنشی با میانجی­گری بدرفتاری روانشناختی انجام شد. روش پژوهش توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه کودکان ۸ تا ۱۲ سال شهر تهران تشکیل می­دادند. نمونه پژوهش ۳۱۶ نفر از کودکان دارای کمبود توجه/ فزون­کنشی شهر تهران بود که به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع­آوری داده­های پژوهش از پرسشنامه نظریه ذهن (استیرمن، ۱۹۹۹)، بدرفتاری روانشناختی (فیدل، ۱۹۸۹) و مقیاس خطرپذیری (آیبرگ و پینگوس، ۱۹۹۹) استفاده شد. جهت ارزیابی الگوی پیشنهادی از تحلیل مسیر با استفاده از AMOS ویراست ۲۴ و SPSS ۲۷  استفاده شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین نظریه ذهن با بدرفتاری روانشناختی و رفتارهای مخاطره­آمیز رابطه منفی وجود دارد (۰۵/۰≥P). یافته­ها حاکی از برازش مناسب الگوی پیشنهادی با داده­هاست. نتایج حاصل از الگوی ساختاری نشان داد که ۱۷ درصد از واریانس بدرفتاری روانشناختی توسط نظریه ذهن و ۵۶ درصد از واریانس رفتار مخاطره­آمیز توسط نظریه ذهن و بدرفتاری روانشناختی تبیین می­شود. می­توان نتیجه گرفت که نقص در نظریه ذهن در تعامل با ادراک بدرفتاری روانشناختی در کودکان کمبود توجه و فزون کنشی می­تواند زمینه­ساز بروز رفتارهای مخاطره­آمیز در کودکان شود. بنابراین رفتارهای مخاطره­آمیز و تکانشی در کودکان کمبود توجه و فزون کنشی نیازمند مداخلات روانشناختی مبتنی بر شواهد است.

کلیدواژه ها:

نظریه ذهن ، رفتار مخاطره آمیز ، اختلال کمبود توجه/فزون کنشی ، بدرفتاری روانشناختی ، کودکان