پویایی های ساختار نهادی- ماموریتی سیاست گذاری علم در جمهوری اسلامی ایران؛ زمینه های شکل گیری دیپلماسی علم در خاورمیانه

هدف از این پژوهش تحلیل پویایی های ساختار نهادی- ماموریتی سیاست گذاری علم در ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به ویژه با تاکید بر زمینه سازی شکل گیری دیپلماسی علم در خاورمیانه است. پارادایم روش شناسی این پژوهش، تفسیرگرایی و راهبرد آن مبتنی بر مطالعه موردی اکتشافی است. تحلیل تاریخی پویایی های ساختار نهادی- ماموریتی سیاست گذاری علم در جمهوری اسلامی ایران نشان از وجود سه دوره تاریخی دارد: دوره نخست (۱۳۵۷- ۱۳۶۶): تحولات ساختاری نهادی- ماموریتی متاثر از پارادایم فکری انقلاب اسلامی. در این دوره تحولات رخ داده عمدتا متاثر از شکل گیری انقلاب اسلامی و رویکردهای فرهنگی اشاعه یافته در اثر آن است؛ دوره دوم (۱۳۶۶- ۱۳۸۲): تحولات ساختاری ماموریتی. در این دوره تقریبا تحول نهادی ویژه ای رخ نداده، لیکن تحولات ماموریتی در بعضی نهادهای سیاست گذار علم اتفاق افتاده است؛ دوره سوم (۱۳۸۲- تا کنون): تحولات ساختاری نهادی- ماموریتی متاثر از توجه عمیق به نقش علم در پیشرفت کشور. در این دوره با توجه به اهمیت یافتن نقش علم در حل مسائل کشور و بدل شدن آن به موتور محرکه پیشرفت کشور، نهادهای جدیدی توام با ماموریت های نو در ساختار سیاست گذاری علم کشور شکل گرفت. به ویژه این موضوع موجب زمینه سازی برای شکل گیری دیپلماسی علم در خاورمیانه شده است.

کلیدواژه ها:

پویایی های ساختاری ، ساختار نهادی- ماموریتی ، سیاست گذاری علم ، ایران ، دیپلماسی علم ، خاورمیانه