نقش خودکارآمدی تحصیلی در کاهش افت انگیزشی دانش آموزان متوسطه در محیط های یادگیری فناورانه

افت انگیزشی دانش آموزان متوسطه یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی معاصر است که با گسترش محیط های یادگیری فناورانه، اشکال پیچیده تری به خود گرفته است. اگرچه فناوری های آموزشی با هدف افزایش تعامل، دسترسی و کیفیت یادگیری طراحی شده اند، اما شواهد پژوهشی نشان می دهد در صورت نبود آمادگی های روان شناختی و تربیتی لازم، این محیط ها می توانند به کاهش انگیزش تحصیلی، احساس ناتوانی و کناره گیری تحصیلی دانش آموزان منجر شوند. در این میان، **خودکارآمدی تحصیلی** به عنوان یکی از سازه های کلیدی نظریه شناختی–اجتماعی بندورا، نقش تعیین کننده ای در نحوه ادراک دانش آموزان از توانمندی های خود، میزان تلاش، پایداری در برابر دشواری ها و تنظیم انگیزش ایفا می کند. هدف این مقاله، تبیین نقش خودکارآمدی تحصیلی در کاهش افت انگیزشی دانش آموزان دوره متوسطه در بستر محیط های یادگیری فناورانه است. یافته های مروری نشان می دهد که خودکارآمدی تحصیلی از طریق سازوکارهایی همچون افزایش درگیری شناختی، تقویت انگیزش درونی، بهبود راهبردهای خودتنظیمی یادگیری و کاهش اضطراب فناورانه، می تواند به طور معناداری از افت انگیزشی دانش آموزان در محیط های یادگیری مبتنی بر فناوری جلوگیری کند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، افت انگیزشی ، دانش آموزان متوسطه ، یادگیری فناورانه ، انگیزش تحصیلی