ارزیابی عوامل موثر بر قصد رفتاری معلمان برای استفاده از هوش مصنوعی در برنامه ریزی درسی

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی عوامل موثر بر قصد رفتاری معلمان برای استفاده از هوش مصنوعی در برنامه ریزی درسی صورت گرفت. پژوهش حاضر از نوع رویکرد کمی، از نظر هدف از نوع کاربردی، همچنین از لحاظ اجرا از نوع توصیفی – پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش مورد نظر را تمامی معلمان مقطع ابتدایی تهران تشکیل دادند. با توجه به حداقل حجم نمونه در روش های مدل معادلات ساختاری، در این پژوهش ۲۱۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. بر این اساس روش نمونه گیری غیراحتمالی هدفمند بود. برای جمع آوری داده ها از روش های میدانی و کتابخانه ای استفاده شد. به­منظور تعیین روایی پرسشنامه­ از روایی ظاهری، محتوایی و سازه و همچنین برای پایایی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. همچنین برای تجزیه و تحلیل داده ها، از روش های آمار توصیفی و استنباطی استفاده شد. در بخش توصیفی، برای توصیف ویژگی های جمعیت شناختی شامل سن، جنسیت، تحصیلات و سابقه کار از درصد، فراوانی، جدول و نمودار و همچنین برای توصیف متغیرهای پژوهش از میانگین، انحراف معیار، چولگی و کشیدگی با نرم افزار IBM SPSS استفاده شد. در بخش استنباطی برای بررسی فرضیه ها از مدل معادلات ساختاری با نرم افزار SmartPLS-V۳ استفاده شد. نتایج نشان داد انتظار عملکرد، انتظار تلاش، نفوذ اجتماعی و شرایط تسهیل کننده تاثیر مثبت و معناداری بر رفتاری معلمان برای استفاده از هوش مصنوعی در برنامه ریزی درسی دارند.

کلیدواژه ها:

Behavioral Intention ، Artificial Intelligence ، Performance Expectations ، Effort Expectations ، Lesson Planning ، قصد رفتاری ، هوش مصنوعی ، انتظار عملکرد ، انتظار تلاش ، برنامه ریزی درسی