نقش معلمان در شناسایی و پرورش استعدادهای دانش آموزان

این مقاله به بررسی نقش محوری و چندوجهی معلمان در فرآیند پیچیده و مسئولیت زای شناسایی و پرورش استعدادهای دانش آموزان می پردازد. معلم، به عنوان رکن اصلی نظام آموزشی، فراتر از یک انتقال دهنده ی دانش، در نقش یک کاوشگر تربیتی، بسترآفرین شکوفایی و مسیریاب استعدادی ظاهر می شود که قادر است با هوشمندی تربیتی، بینش عمیق و ابزارهای تخصصی، نهال های استعداد را در زمین های گوناگون شناسایی و برای رشد و تعالی آن شرایط بهینه فراهم آورد. مقاله حاضر با نگاهی بینارشته ای، واکاوی می کند که چگونه معلمان می توانند با عبور از نگاه تک بعدی به استعداد (عمدتا تحصیلی)، گستره وسیع استعدادهای شناختی، هنری، حرکتی، اجتماعی و رهبری را تحت نظر گرفته و با ایجاد محیط های یادگیری غنی، ارائه بازخورد موثر، طراحی پروژه های چالش برانگیز و برقراری ارتباط معنادار با خانواده، به پرورش همه جانبه ی آن بپردازند. یافته ها موید آن است که موفقیت در این امر خطیر، مستلزم تحول در نگرش، دانش و مهارت های معلمان، همراه با پشتیبانی ساختاری نظام آموزشی است. چالش های پیش رو از محدودیت های زمانی و ابزاری گرفته تا باورهای قالبی و نظام ارزشیابی یک سو نگر، و در مقابل، راهکارهایی مبتنی بر تربیت معلم استعدادیاب، ایجاد شبکه های حمایتی و بازتعریف مفهوم موفقیت تحصیلی مورد بحث قرار می گیرد. در نهایت، تاکید می شود که سرمایه گذاری بر توانمندسازی معلمان در این حوزه، نه یک انتخاب که یک ضرورت استراتژیک برای توسعه ی ملی و تضمین آینده ای پویاست.

کلیدواژه ها:

استعدادشناسی تربیتی ، معلم به عنوان کاوشگر استعداد ، پرورش استعداد چندوجهی ، محیط یادگیری غنی ساز ، تفاوت های فردی ، آموزش تیزهوشان ، بازخورد رشد محور ، پروژه های چالش برانگیز ، مشارکت خانواده