بررسی کاربرد روش های نوین کلاس داری در جهت ایجاد نظم و پویایی کلاس درس

نظم و پویایی کلاس درس از اساسی ترین مولفه های تحقق یادگیری معنادار و اثربخش در نظام های آموزشی معاصر به شمار می آیند. در دهه های اخیر، تغییر پارادایم های آموزشی از رویکردهای معلم محور به یادگیرنده محور، همراه با تحولات فناورانه و گسترش نظریه های نوین یادگیری، ضرورت بازاندیشی در شیوه های سنتی کلاس داری را بیش از پیش برجسته ساخته است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–مروری، به بررسی کاربرد روش های نوین کلاس داری در جهت ایجاد نظم پایدار و پویایی شناختی، عاطفی و رفتاری در کلاس درس می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، تبیین این نکته است که نظم در کلاس درس نه محصول کنترل بیرونی و انضباط تحمیلی، بلکه برآیند طراحی آگاهانه محیط یادگیری، تعاملات اثربخش و مشارکت فعال یادگیرندگان است.بر اساس ادبیات پژوهش، روش های نوین کلاس داری شامل مدیریت مشارکتی کلاس، یادگیری فعال، یادگیری مبتنی بر مسئله، استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی، تقویت روابط مثبت معلم–دانش آموز و به کارگیری راهبردهای پیشگیرانه در مدیریت رفتار هستند که همگی نقش معناداری در کاهش رفتارهای مخرب و افزایش درگیری تحصیلی فراگیران ایفا می کنند (اورتسون و واینستاین، ۲۰۰۶؛ امر و سابورنی، ۲۰۱۵). یافته های مطالعات داخلی نیز نشان می دهد که رویکردهای نوین مدیریت کلاس، با افزایش احساس تعلق، مسئولیت پذیری و خودتنظیمی دانش آموزان، به شکل گیری نظمی درونی و پایدار منجر می شوند که با پویایی کلاس درس هم راستاست (سیف، ۱۳۹۹؛ شعبانی، ۱۳۹۶).در این مقاله، با تکیه بر منابع معتبر فارسی و خارجی، ضمن واکاوی مفهومی نظم و پویایی کلاس درس، به تحلیل تطبیقی روش های نوین کلاس داری و پیامدهای آن ها پرداخته می شود. نتایج مروری پژوهش ها حاکی از آن است که معلمان در صورت برخورداری از شایستگی های حرفه ای لازم و بهره گیری آگاهانه از این روش ها، قادر خواهند بود محیطی یادگیرنده محور، منظم و پویا ایجاد کنند که زمینه ساز رشد همه جانبه یادگیرندگان باشد. این مطالعه می تواند مبنایی نظری برای پژوهش های تجربی آتی و نیز راهنمایی کاربردی برای معلمان و مدیران آموزشی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس درس ، نظم آموزشی ، پویایی کلاس ، روش های نوین تدریس ، یادگیری فعال