روش های تدریس قرآن و معارف اسلامی در مدارس

آموزش قرآن و معارف اسلامی به عنوان هسته اصلی برنامه درسی در نظام آموزشی کشور، نقشی بنیادین در شکل دهی شخصیت دینی و اخلاقی نسل نوجوان ایفا می کند. با توجه به تغییرات گسترده در عرصه های ارتباطی و شناختی دانش آموزان، رویکردهای سنتی و صرفا انتقالی دیگر پاسخگوی نیازهای آموزشی عصر حاضر نیستند و نیازمند بازنگری در اصول و روش های تدریس بر اساس یافته های جدید علوم تربیتی و قرآن پژوهی می باشد. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به واکاوی چالش های موجود در فرآیند آموزش معارف و ارائه راهکارهای نوین برای ارتقای سطح یادگیری و درک مفاهیم عمیق قرآنی در مدارس می پردازد تا بستر لازم برای تربیت دانش آموزان متدین و آگاه به مسائل دینی فراهم گردد. یافته های حاصل از بررسی نظریه های آموزشی نشان می دهد که تلفیق روش های فعال، تعاملی و هنری در تدریس قرآن، تاثیر چشمگیری بر افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان در کلاس های درس دارد. تاکید بر فهم معنایی و کاربردی آیات به جای حفظیات صرف، استفاده از ابزارهای چندرسانه ای، و توجه به بومی سازی محتوا متناسب با نیازهای روان شناختی نوجوانان، از جمله مولفه های کلیدی در موفقیت برنامه های آموزشی معارف اسلامی هستند. همچنین، نقش معلم به عنوان مجری برنامه درسی، در این میان حیاتی است و نیازمند توانمندسازی های مستمر برای به کارگیری شیوه های نوین تدریس می باشد. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که تحول در روش های تدریس قرآن و معارف اسلامی، نیازمند یک تغییر پارادایم از آموزش های محفوظ گرا به سمت آموزش های مفهومی و تربیتی است. این تحول باید با در نظر گرفتن اهداف سند تحول بنیادین آموزش و پرورش و با تکیه بر ظرفیت های تربیتی متن قرآن کریم صورت پذیرد تا بتوان شاهد تحقق اهداف بلند نظام تعلیم و تربیت در تربیت نسل آینده ساز کشور بود.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس قرآن ، معارف اسلامی ، آموزش فعال ، سند تحول بنیادین.