رابطه بین خواندن کتاب های داستانی و غنی سازی واژگان دانش آموزان

زبان و ادبیات به عنوان مهم ترین ابزار ارتباط انسانی و انتقال مفاهیم فرهنگی، همواره در کانون توجه نظام های آموزشی قرار داشته اند. در میان مهارت های چهارگانه زبانی، دانش واژگانی از جایگاه ویژه ای برخوردار است زیرا بستری اصلی برای درک مطلب و بیان خلاقانه محسوب می شود. پژوهش های نظری نشان می دهند که یکی از موثرترین راه های گسترش دایره لغات، مطالعه آثار داستانی است که دانش آموزان را با کاربردهای متنوع و سیاقی کلمات در بافت های معنایی گوناگون آشنا می سازد. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به واکاوی رابطه میان مطالعه کتاب های داستانی و ارتقای سطح واژگانی دانش آموزان می پردازد. توجه به این نکته ضروری است که یادگیری واژگان از طریق داستان، فرآیندی غیرمستقیم و درونی است که بر پایه درک لذت بخش متن استوار است و با حفظ سازی های مکانیکی تفاوت بنیادین دارد. در این راستا، نقش داستان ها در تقویت تخیل، ایجاد انگیزه برای خواندن و درک عمیق ساختارهای زبانی مورد بررسی قرار می گیرد. یافته های حاصل از تحلیل مبانی نظری حاکی از آن است که تداوم در خواندن متون داستانی، منجر به درونی سازی الگوهای زبانی و افزایش چشمگیر دایره واژگان فعال و منفعل دانش آموزان می شود. بنابراین، برنامه ریزان درسی و معلمان باید با تکیه بر این ظرفیت عظیم، جایگاه ادبیات داستانی را در برنامه های درسی ارتقا دهند. این پژوهش تاکید می کند که غنی سازی واژگان از مسیر داستان، تنها یک کسب مهارت نیست، بلکه زمینه ساز رشد شناختی و عاطفی فراگیران است.

کلیدواژه ها:

غنی سازی واژگان ، کتاب های داستانی ، دانش آموزان ، ادبیات کودک و نوجوان.