تربیت اخلاقی در مدرسه براساس سیره معصومین (ع)

چکیده تربیت اخلاقی همواره به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام تعلیم و تربیت، نقشی انکارناپذیر در شکل گیری شخصیت و هویت نسل آینده داشته است. در پارادایم های نوین آموزشی، تمرکز بر ابعاد شناختی و مهارتی غالبا سایه سنگینی بر بعد اخلاقی و ارزشی انداخته است، در حالی که از دیدگاه اسلام، اخلاق مقدمه بر تمام دانش هاست. این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی جایگاه تربیت اخلاقی در مدارس با تکیه بر سیره عملی و گفتاری معصومین (ع) می پردازد و نشان می دهد که چگونه می توان الگوهای رفتاری ائمه اطهار را در بستر رسمی پیاده سازی کرد. تحلیل های نظری حاکی از آن است که سیره معصومین (ع) به دلیل جامعیت و انسان گرایی، می تواند به عنوان یک الگوی متعالی برای حل بحران های اخلاقی در مدارس عمل نماید. در این پژوهش تلاش شده است تا با واکاوی متون دینی و آموزشی، مکانیزم های انتقال ارزش های اخلاقی از طریق سیره معصومین (ع) تبیین گردد. تاکید بر نقش معلم به عنوان مربی و الگوی عملی، و همچنین طراحی محیط آموزشی مبتنی بر کرامت انسانی، از جمله محورهای اصلی این بررسی هستند. مقاله حاضر با نقد رویکردهای صرفا انتزاعی، بر لزوم عینی سازی مفاهیم اخلاقی در رفتارهای روزمره مدرسه تاکید می ورزد و استدلال می کند که تربیت اخلاقی بدون حضور الگوهای عملی، ناقص و ناکارآمد خواهد بود. نتایج حاصل از این تحلیل نظری نشان می دهد که تربیت اخلاقی مبتنی بر سیره معصومین (ع) نیازمند بازنگری در اهداف، محتوا و روش های آموزشی است. این رویکرد، تعادل میان عقلانیت و معنویت را برقرار کرده و به دانش آموزان کمک می کند تا مهارت های زندگی را در پرتو ارزش های الهی بیاموزند. در نهایت، این مقاله راهکارهایی برای ادغام سیره معصومین (ع) در برنامه درسی مدارس ارائه می دهد تا بستر مناسبی برای رشد همه جانبه دانش آموزان فراهم آید.

کلیدواژه ها:

تربیت اخلاقی ، سیره معصومین (ع) ، نظام آموزشی ، مدرسه