نقش وتاثیر آموزش مشارکتی بر تعامل اجتماعی دانش آموزان

آموزش مشارکتی به عنوان یک رویکرد نوین در تعلیم و تربیت، تاکید ویژه ای بر یادگیری فعال، تعاملی و اجتماعی دانش آموزان دارد. این مقاله با هدف بررسی عمیق تاثیر آموزش مشارکتی بر ارتقاء تعاملات اجتماعی در محیط های آموزشی، به ویژه در دوره ابتدایی، تدوین شده است. پژوهش حاضر با تکیه بر مبانی نظری برجسته ای چون نظریه تعامل اجتماعی ویگوتسکی و نظریه های یادگیری اجتماعی بندورا، به تحلیل سازوکارهای شکل گیری تعاملات مثبت، همدلی، مسئولیت پذیری و مهارت های حل تعارض در دانش آموزان می پردازد. ساختار مقاله بر رویکرد گفت وگومحور استوار بوده و با ارائه نمونه های عینی و داستان گونه از محیط های کلاسی، ارتباط نظریه و عمل را تسهیل می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده موثر از روش هایی نظیر Jigsaw، یادگیری تیمی و پروژه محور، نه تنها سطح درک علمی دانش آموزان را بهبود می بخشد، بلکه زیربنای مستحکمی برای توسعه مهارت های اجتماعی و شهروندی آن ها فراهم می آورد. چالش هایی نظیر مدیریت تعارضات گروهی و نیاز به آموزش مهارت های خاص به معلمان نیز مورد بحث قرار گرفته و راهکارهای اجرایی مشخصی برای مدیران و فرهنگیان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مشارکتی ، تعامل اجتماعی ، یادگیری گروهی ، مهارت های اجتماعی ، مدرسه ابتدایی ، ویگوتسکی.