بررسی رابطه بین مشارکت والدین در امور مدرسه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

مشارکت والدین در فرآیند آموزشی فرزندان، به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام آموزشی، نقشی انکارناپذیر در شکل گیری شخصیت و موفقیت تحصیلی آنان ایفا می کند. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و بدون اتکا به داده های میدانی، به واکاوی رابطه مفهومی و نظری میان درگیری والدین در امور مدرسه و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان پرداخته است. تمرکز اصلی بر این اصل است که همکاری نهاد خانواده و مدرسه، چگونه از طریق ایجاد بسترهای روانی و آموزشی مناسب، به بهبود شاخص های یادگیری منجر می شود. در این مقاله، ضمن تبیین ابعاد مختلف مشارکت والدین، به بررسی نظریه های آموزشی و روان شناختی مرتبط با تعامل خانواده و مدرسه پرداخته شده است. تحلیل ها نشان می دهد که حضور فعال والدین نه تنها در تقویت مهارت های پایه دانش آموزان موثر است، بلکه با افزایش انگیزه درونی و خودکارآمدی تحصیلی نیز رابطه ای معنادار دارد. همچنین، نقش فرهنگی و اجتماعی این مشارکت در بستر نظام آموزشی کشور مورد واکاوی قرار گرفته است. نتایج حاصل از تحلیل های نظری حاکی از آن است که هرگونه تعامل سازنده میان والدین و کادر آموزشی، می تواند موانع یادگیری را کاهش داده و سدهای ارتباطی را برطرف سازد. بنابراین، تقویت جریان ارتباطات دوسویه و برنامه ریزی برای افزایش آگاهی والدین نسبت به مسئولیت های آموزشی، به عنوان یک ضرورت اجتناب ناپذیر در مسیر دستیابی به اهداف سند تحول بنیادین آموزش و پرورش شناسایی شده است.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، پیشرفت تحصیلی ، همکاری خانواده و مدرسه ، انگیزه تحصیلی.