طراحی الگوی استفاده ایمن و اخلاقی از هوش مصنوعی در مدارس متوسطه

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 66

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_PSHR-1-7_169

تاریخ نمایه سازی: 19 بهمن 1404

چکیده مقاله:

شتاب تحولات فناورانه در حوزه هوش مصنوعی، نظام های آموزشی را در آستانه یک چالش و فرصت بی سابقه قرار داده است. مدارس متوسطه، به عنوان مراکز اصلی شکل دهی به ظرفیت های شناختی، اخلاقی و شهروندی نسل آینده، نمی توانند نسبت به این موج نوآوری بی تفاوت باشند. این مقاله با هدف ارائه یک الگوی مفهومی جامع و عملیاتی برای استفاده ایمن، اخلاقی و مسئولانه از فناوری های هوش مصنوعی در محیط های آموزشی دوره متوسطه نگاشته شده است. با بهره گیری از روش پژوهش کیفی و تحلیل نظری، و با ترکیب مبانی اخلاق فناوری، روانشناسی رشد نوجوان، سواد دیجیتالی پیشرفته و برنامه ریزی درسی، استدلال می شود که مواجهه نظام آموزشی با هوش مصنوعی نباید منفعلانه، تقلیدی و فاقد چارچوب اخلاقی باشد. الگوی پیشنهادی بر سه ستون اصلی استوار است: آموزشی-تربیتی (توسعه سواد هوش مصنوعی انتقادی، تلفیق ملاحظات اخلاقی در برنامه درسی)، فنی-مدیریتی (تدوین سیاست های شفاف دسترسی، امنیت داده ها و نظارت بر ابزارها) و فرهنگی-اجتماعی (ایجاد فرهنگ گفت وگوی انتقادی، مشارکت ذینفعان و توجه به عدالت آموزشی). این الگو به دنبال پرورش دانش آموزانی است که نه تنها کاربران ماهر ابزارهای هوش مصنوعی، بلکه منتقدان آگاه، طراحان اخلاق مدار و شهروندان مسئول در فضای شکل گیرنده توسط این فناوری باشند. یافته های تحلیل نشان می دهد که پیاده سازی چنین الگویی با چالش های عمیقی از جمله شکاف دانشی و مهارتی معلمان، نگرانی های جدی درباره حریم خصوصی و سوگیری الگوریتمی، خطر افزایش نابرابری آموزشی، و تعارض احتمالی با ارزش های بومی و تربیتی روبروست. غلبه بر این چالش ها نیازمند اقدام هماهنگ در سطوح کلان سیاست گذاری (تدوین سند راهبردی ملی)، میان نهادی (آموزش معلمان و تامین زیرساخت امن) و خرد کلاسی (طراحی فعالیت های آموزشی مبتنی بر موردکاوی های اخلاقی) است. در نتیجه، مدرسه متوسطه باید به یک کارگاه زنده اخلاق فناوری تبدیل شود که در آن، فناوری هوش مصنوعی در خدمت تعمیق یادگیری، پرورش استدلال اخلاقی و تقویت عاملیت انسانی قرار گیرد، نه آنکه به عاملی برای تضعیف تفکر انتقادی، نقض حریم خصوصی و تعمیق شکاف ها تبدیل گردد. آینده نظام آموزشی در گرو آن است که به جای طفره رفتن یا تسلیم شدن در برابر فناوری، الگویی فعال، انسانی و ارزش بنیاد برای همراهی با آن طراحی کند.

نویسندگان

شیوا محمدخانی

کارشناسی بهداشت عمومی

ثریا ابراهیمی

کارشناسی ادبیات

طیبه جوانبخش

کارشناسی مطالعات اجتماعی

الهام شاهرخی

کارشناسی معارف اسلامی