تاثیر طراحی فضای کلاس منعطف (classroom flexible) بر تعامل دانش آموزان

این پژوهش به بررسی تاثیر طراحی فضای کلاس انعطاف پذیر بر تعامل دانش آموزان می پردازد. هدف اصلی آن تحلیل چگونگی تغییر الگوهای تعامل (تعامل کلامی، تعامل غیرکلامی، همکاری گروهی و مشارکت در فعالیت ها) پس از پیاده سازی طراحی های انعطاف پذیر در کلاس است. روش پژوهش ترکیبی (mixed methods) با اولویت کمی شامل طرح شبه آزمایشی پیش آزمون/پس آزمون و مشاهده نظام مند رفتار کلاسی و بخش کیفی شامل مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و تحلیل محتوای مستندات بود. نتایج نشان داد که فضای کلاس انعطاف پذیر همبستگی مثبت و معناداری با افزایش زمان همکاری و تعامل مثبت میان دانش آموزان و افزایش سطح مشارکت فعال دارد؛ همچنین تغییر چیدمان و انواع مبلمان آموزشی موجب کاهش زمان آموزش محض معلم محور و افزایش کار گروهی شد. یافته های کیفی نشان می دهد که موثر بودن فضای انعطاف پذیر مشروط به همراهی تحول روش های تدریس (پداگوژی فعال) و توانمندسازی معلمان برای مدیریت محیط است. نتایج علمی این پژوهش پیشنهاداتی کاربردی برای طراحان مدارس، برنامه ریزان آموزشی و مدیران جهت بازطراحی فضاهای کلاس و برنامه های توسعه حرفه ای معلمان ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

فضای یادگیری انعطاف پذیر ، چیدمان کلاس ، تعامل دانش آموزان ، مشارکت ، یادگیری فعال ، مبلمان آموزشی ، پداگوژی محوری-دانش آموز