تاثیر استفاده از ارزشیابی توصیفی–فرایندی بر کاهش اضطراب امتحان در دانش آموزان متوسطه دوم

پژوهش حاضر یک اقدام پژوهی با هدف بررسی تاثیر به کارگیری روش ارزشیابی توصیفی–فرایندی بر میزان اضطراب امتحان دانش آموزان دوره متوسطه دوم انجام شده است. اضطراب امتحان یکی از موانع اصلی یادگیری و عملکرد تحصیلی محسوب می شود که ریشه در نظام های سنتی ارزشیابی عمدتا مبتنی بر نمره و آزمون های پایانی دارد. این پژوهش با رویکرد عملیاتی و چرخه های متوالی اقدام، مشاهده، تامل و بازاندیشی، به دنبال بهبود شرایط موجود در کلاس درس بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان یک پایه تحصیلی از دوره متوسطه دوم بوده و نمونه گیری به روش هدفمند انجام گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد اضطراب امتحان و مشاهدات رفتاری محقق در طول اجرای ارزشیابی توصیفی بود. نتایج نشان داد که اجرای مستمر و منظم ارزشیابی توصیفی–فرایندی، که بر فرآیند یادگیری، بازخورد سازنده و کاهش تمرکز بر نتیجه نهایی تاکید دارد، منجر به کاهش معناداری در سطح اضطراب امتحان دانش آموزان گردید. این یافته ها بر ضرورت تغییر پارادایم ارزشیابی در نظام آموزشی برای تسهیل سلامت روان دانش آموزان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، ارزشیابی توصیفی–فرایندی ، اضطراب امتحان ، متوسطه دوم ، بازخورد سازنده.