مراقب سلامت؛ سرمایه انسانی نادیده گرفته شده در نظام آموزش

نظام آموزش و پرورش به عنوان یکی از اساسی ترین نهادهای اجتماعی، نقشی بنیادین در توسعه پایدار جامعه و پرورش نسل آینده ایفا می کند. با این حال، تمرکز غالب بر ابعاد شناختی و آکادمیک یادگیری، اغلب منجر به نادیده انگاشتن اهمیت حیاتی مولفه های سلامت جسمانی، روانی و اجتماعی دانش آموزان می شود. در این میان، جایگاه «مراقب سلامت» (یا بهورز/کارشناس بهداشت مدارس) در کانون این نظام اهمیت قرار دارد، اما به طور ساختاری و کارکردی با چالش های جدی مواجه است. این پژوهش با رویکردی دانشگاهی-تحلیلی، به بررسی جایگاه واقعی، چالش های ساختاری و کارکردی، و پتانسیل های بالقوه مراقب سلامت به عنوان یک «سرمایه انسانی سلامت محور» در مدرسه می پردازد. نتایج تحلیل نشان می دهد که با وجود اهمیت کلیدی این نیروها در اجرای برنامه های غربالگری، بهداشت محیط، آموزش سلامت و مداخله در بحران های اولیه، این نقش به دلیل کمبود زیرساخت های قانونی، فقدان تعریف دقیق شرح وظایف، ضعف در ارتباطات بین بخشی (به ویژه با کادر آموزشی) و نبود آموزش های تخصصی مستمر، تضعیف شده است. مقاله حاضر در پنج بخش اصلی، نقش های چندوجهی مراقب سلامت در پیشگیری و ارتقای سلامت، تعاملات حیاتی او با سایر ارکان مدرسه (معلم و مدیر)، تاثیر مستقیم عملکرد او بر سلامت روان و جسم دانش آموزان، موانع حرفه ای پیش رو و راهبردهای عملی برای تقویت جایگاه او را مورد واکاوی قرار می دهد. در نهایت، تاکید می شود که ارتقاء جایگاه مراقب سلامت، نه یک هزینه اضافی، بلکه یک سرمایه گذاری استراتژیک برای تضمین اثربخشی آموزش و پرورش و کاهش هزینه های بلندمدت بهداشت عمومی جامعه محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

مراقب سلامت مدارس ، سرمایه انسانی سلامت محور ، بهداشت مدارس ، ارتقای سلامت ، نظام آموزش و پرورش ، چالش های ساختاری