نقش هوش هیجانی معلم در بهبود روابط معلم–دانش آموز

آموزش و پرورش فرایندی است که در بستر تعاملات انسانی شکل می گیرد و کیفیت این تعاملات، به ویژه رابطه میان معلم و دانش آموز، نقشی تعیین کننده در موفقیت تحصیلی و سلامت روان فراگیران ایفا می کند. پژوهش های نوین نشان می دهند که صلاحیت های حرفه ای معلم تنها به دانش تخصصی و روش تدریس محدود نمی شود، بلکه مولفه های روان شناختی، به ویژه هوش هیجانی، متغیری اساسی در مدیریت کلاس و برقراری ارتباط موثر است. هدف از این مقاله، بررسی عمیق نقش هوش هیجانی معلمان در شکل دهی، بهبود و ترمیم روابط با دانش آموزان است. در این راستا، با مرور مبانی نظری و پژوهش های انجام شده در بستر نظام آموزشی ایران، مکانیزم هایی که از طریق آن خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی و مهارت های اجتماعی معلم منجر به کاهش تعارضات کلاسی و افزایش دلبستگی ایمن در دانش آموزان می شود، تبیین گردیده است. یافته ها حاکی از آن است که معلمان با هوش هیجانی بالا، توانایی بیشتری در درک نیازهای عاطفی دانش آموزان، مدیریت هیجانات منفی خود و ایجاد جوی روانی-ایمن در کلاس درس دارند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش هیجانی ، رابطه معلم-دانش آموز ، مدیریت کلاس ، همدلی ، پیشرفت تحصیلی ، روانشناسی تربیتی