نقش بازخورد توصیفی در افزایش خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان

خودتنظیمی یادگیری به عنوان مجموعه ای از فرایندهای فعال و سازنده که دانش آموزان برای هدایت و کنترل یادگیری خود به کار می گیرند، از عوامل کلیدی در موفقیت تحصیلی محسوب می شود. در این میان، بازخورد آموزشی، به ویژه بازخورد توصیفی، به عنوان ابزاری قدرتمند برای حمایت از توسعه و تقویت این قابلیت در دانش آموزان شناخته شده است. برخلاف بازخوردهای سنتی که غالبا بر ارزیابی و قضاوت متمرکز هستند، بازخورد توصیفی با ارائه اطلاعات شفاف و عملی درباره نقاط قوت، ضعف و مراحل یادگیری، دانش آموزان را قادر می سازد تا درک عمیق تری از عملکرد خود به دست آورند و برای بهبود آن برنامه ریزی کنند. این مقاله به بررسی نقش محوری بازخورد توصیفی در ارتقاء مولفه های مختلف خودتنظیمی یادگیری، از جمله هدف گذاری، نظارت بر یادگیری، به کارگیری راهبردهای شناختی و فراشناختی، و همچنین تاثیر آن بر سطوح انگیزش و خودکارآمدی دانش آموزان می پردازد. همچنین، چالش ها و ملاحظات اجرایی در مدارس و پیامدهای آموزشی و کاربردی این رویکرد برای نظام آموزش وپرورش مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. انتظار می رود یافته های این مقاله، راهنمایی برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و پژوهشگران در جهت ترویج و به کارگیری موثر بازخورد توصیفی برای توانمندسازی دانش آموزان در جهت یادگیری خودتنظیم فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، بازخورد توصیفی ، بازخورد آموزشی ، راهبردهای یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، خودکارآمدی