تاثیر تعامل حرفه ای آموزگار و معاون بر بهبود فضای آموزشی مدرسه

تعامل حرفه ای سازنده میان آموزگاران و معاونان آموزشی به عنوان یکی از مهم ترین عوامل ساختاری و روان شناختی موثر بر کیفیت فرآیند تعلیم و تربیت در مدارس شناخته می شود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر این تعامل بر بهبود فضای آموزشی مدرسه (شامل ابعاد اجتماعی، روانی و حرفه ای) انجام شده است. فرضیه اصلی این است که افزایش کیفیت تعاملات دوسویه، مبتنی بر اعتماد متقابل، احترام حرفه ای و اهداف مشترک تربیتی، منجر به کاهش تنش های سازمانی، افزایش رضایتمندی شغلی و در نهایت، ارتقاء عملکرد تحصیلی دانش آموزان خواهد شد.تحلیل پژوهش نشان می دهد که تعاملات موثر، فراتر از تبادل صرف اطلاعات و گزارش دهی های اداری است؛ بلکه یک فرآیند هم افزایی (Synergy) است که در آن، معاونت نقش تسهیل گر، حامی حرفه ای و مربی توسعه برای آموزگاران را ایفا می کند، در حالی که آموزگاران با ارائه بازخورد سازنده از کف میدان، به اصلاح و بهینه سازی سیاست های اجرایی کمک می کنند. در بعد مدیریتی، تعامل قوی منجر به اجرای منسجم تر برنامه های درسی و کاهش دوگانگی در تفسیر قوانین می شود. از منظر روان شناختی، این تعامل، احساس تعلق سازمانی و امنیت روانی آموزگاران را تقویت کرده و عاملی کلیدی در پیشگیری از فرسودگی شغلی محسوب می گردد. فضای آموزشی بهبود یافته، محیطی امن، مشارکتی و یادگیرنده برای همه ذی نفعان ایجاد می کند که نتیجه آن، پرورش خلاقیت و مسئولیت پذیری بیشتر در دانش آموزان است. این یافته ها بر لزوم سرمایه گذاری نظام مند بر توسعه مهارت های ارتباطی و تسهیل گری بین سطوح مدیریتی و اجرایی در نظام تعلیم و تربیت تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تعامل حرفه ای ، فضای آموزشی ، معاونت آموزشی ، رضایتمندی شغلی ، توسعه حرفه ای ، مدیریت مدرسه