جادوی دوپامین: طراحی درس هایی که سیستم پاداش مغز را به روشی سالم فعال می کنند.

در عصر دیجیتال، سیستم عصبی دانش آموزان تحت بمباران مداوم محرک های پاداش دهنده مصنوعی از سوی رسانه های اجتماعی و بازی های ویدئویی قرار دارد. این پدیده که منجر به تغییر آستانه تحریک پذیری سیستم دوپامینرژیک مغز شده است، چالش های بی سابقه ای را برای معلمان در ایجاد انگیزه و حفظ توجه ایجاد کرده است. مقاله حاضر با رویکردی بین رشته ای در تلاقی علوم اعصاب تربیتی و پداگوژی، به بررسی مکانیسم های عصب شناختی «دوپامین» نه به عنوان هورمون لذت، بلکه به عنوان مولکول «انتظار و انگیزش» می پردازد. هدف این پژوهش، ارائه راهکارهای عملی برای طراحی آموزشی است که بتواند با بهره گیری از مکانیسم های طبیعی مغز (مانند خطای پیش بینی پاداش، حس تسلط و ارتباط اجتماعی)، سیستم پاداش دانش آموزان را به روشی سالم و پایدار فعال کند. در این مقاله استدلال می شود که با مهندسی مجدد طرح درس ها بر اساس اصول نوروساینس، می توان کلاس درس را از یک محیط ایستا و خسته کننده به فضایی تبدیل کرد که در آن یادگیری، خود به منبعی غنی از پاداش درونی تبدیل می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: علوم اعصاب تربیتی ، سیستم پاداش مغز ، دوپامین ، طراحی آموزشی ، انگیزش درونی ، گیمیفیکیشن سالم ، خطای پیش بینی پاداش.