کیمیاگری در زنگ ریاضی: تلفیق هنر و قصه گویی برای تدریس مفاهیم انتزاعی

ریاضیات، که غالبا به عنوان «زبان جهان» شناخته می شود، برای بسیاری از دانش آموزان امروزی به زبانی نامفهوم، سرد و اضطراب آور تبدیل شده است. گسست میان نمادهای انتزاعی ریاضی و تجربه های زیسته ی ملموس، حفره ای عمیق در فرآیند یادگیری ایجاد کرده است که روش های سنتی تدریس قادر به پر کردن آن نیستند. این مقاله با رویکردی بین رشته ای و با الهام از مفهوم کهن «کیمیاگری» (تبدیل مس ناآگاهی به طلای دانایی)، به واکاوی راهکارهای نوین آموزشی می پردازد که در آن هنر و قصه گویی به عنوان دو کاتالیزور قدرتمند، ماهیت کلاس ریاضی را دگرگون می کنند. با بهره گیری از نظریات عصب شناختی، روان شناسی شناختی و اصول زیبایی شناسی، استدلال می شود که تلفیق منطق ریاضی با عاطفه ی هنری، نه تنها مانع درک دقیق نیست، بلکه با فعال سازی همزمان نیمکره های مغز، یادگیری را عمیق تر و پایدارتر می سازد. در این پژوهش تفصیلی، هشت محور اصلی شامل چرایی بحران انتزاع، نقش شناختی روایت، کارکرد هنرهای تجسمی در هندسه، موسیقی و ریتم در حساب، نمایش خلاق و شناخت بدنمند، تاریخ ریاضی به مثابه ی درام، استراتژی های عملی تلفیق و چالش های ارزشیابی مورد بررسی دقیق قرار می گیرند. هدف نهایی، ترسیم نقشه ی راهی برای معلمان است تا کلاس ریاضی را از یک «شکنجه گاه ذهنی» به یک «کارگاه خلاقیت» تبدیل کنند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی آموزش ریاضی ، هنر در آموزش ، قصه گویی دیجیتال ، شناخت بدنمند ، اضطراب ریاضی ، یادگیری تلفیقی ، زیبایی شناسی ریاضی ، خلاقیت آموزشی ، استیم (STEAM).