احیای فطرت در کلاس درس: واکاوی نقش مدرسه در بازگشت آگاهانه به نماز و عبادت

بحران معنا و گسست نسل جدید از مناسک دینی، به ویژه نماز، یکی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی در جوامع دینی است. این مقاله با هدف بررسی راهکارهای جذب دانش آموزان به عبادت، با رویکردی آسیب شناسانه و راهبردی، به تبیین نقش مدرسه به عنوان کانون تحول معنوی می پردازد. فرض بنیادین این پژوهش آن است که روش های سنتی مبتنی بر اکراه، تکرار مکانیکی و حافظه محوری، در مواجهه با نسل پرسشگر «زد» و «آلفا» کارایی خود را از دست داده اند. مقاله با بهره گیری از نظریات روان شناسی رشد و اصول فلسفه ی تعلیم و تربیت اسلامی، استدلال می کند که مدرسه باید از «مجری بخشنامه های دینی» به «تسهیل گر تجربه های معنوی» تغییر ماهیت دهد. در این راستا، هشت محور اصلی شامل آسیب شناسی وضع موجود، نقش الگویی معلم، مهندسی فضا و محیط فیزیکی، تبیین عقلانی فلسفه ی نماز، بهره گیری از هنر و رسانه، فعال سازی گروه های همسالان، مدیریت عواطف و پیوند خانه و مدرسه مورد واکاوی عمیق قرار می گیرند. یافته ها نشان می دهد که تلفیق زیبایی شناسی با معنویت، پاسخگویی اقناعی به شبهات، و ایجاد اتمسفر روانی امن، مولفه های کلیدی در بازگشت مشتاقانه ی دانش آموزان به محراب عبادت هستند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی تربیت دینی ، جذب به نماز ، جامعه پذیری معنوی ، روان شناسی دین ، نسل جدید ، مدیریت مدرسه ، فلسفه ی عبادت ، برنامه ی درسی پنهان.