بررسی ارتباط اعتمادبه نفس تحصیلی و کیفیت مطالعه

این پژوهش با هدف بررسی رابطه معنادار بین اعتمادبه نفس تحصیلی و کیفیت مطالعه در میان دانشجویان دانشگاه ها انجام شده است. اعتمادبه نفس تحصیلی به عنوان یک عامل شناختی-عاطفی کلیدی، نقش محوری در موفقیت تحصیلی و نحوه مواجهه فرد با فرآیندهای یادگیری ایفا می کند. کیفیت مطالعه نیز مجموعه ای از راهبردها، عادات و فرایندهای فعال شناختی است که مستقیما بر عمق یادگیری و ماندگاری دانش تاثیر می گذارد. فرضیه اصلی پژوهش این است که بین اعتمادبه نفس تحصیلی بالاتر و کیفیت مطالعه مطلوب تر رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. جامعه آماری این تحقیق شامل دانشجویان دوره های کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته های مختلف علوم انسانی و فنی-مهندسی است. روش تحقیق مورد استفاده توصیفی-همبستگی بوده و ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه استاندارد اعتمادبه نفس تحصیلی (مانند نسخه تنظیم شده مقیاس خودکارآمدی تحصیلی) و مقیاس ارزیابی کیفیت مطالعه (شامل ابعاد راهبردهای شناختی، فراشناختی و راهبردهای مدیریتی زمان) بودند. نتایج حاصل از تحلیل های آماری (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) نشان داد که مولفه های مختلف اعتمادبه نفس تحصیلی، به ویژه باور به توانایی درک مطالب پیچیده، به طور معناداری توانایی پیش بینی کیفیت مطالعه را دارند. یافته ها تاکید می کنند که افزایش اعتمادبه نفس تحصیلی می تواند منجر به استفاده از راهبردهای یادگیری عمیق تر، برنامه ریزی منسجم تر و در نتیجه بهبود کیفیت کلی مطالعه شود. این نتایج کاربردهای مهمی در طراحی برنامه های مداخله ای روانشناختی-تربیتی برای ارتقاء عملکرد دانشجویان دارد.

کلیدواژه ها:

اعتمادبه نفس تحصیلی ، کیفیت مطالعه ، راهبردهای یادگیری ، خودکارآمدی ، یادگیری عمیق