بررسی تاثیر برنامه ریزی درسی منعطف بر انگیزه تحصیلی دانش آموزان

تحولات سریع و پیچیده در عصر حاضر، نظام های آموزشی را با چالش های نوینی مواجه ساخته که رویکردهای سنتی و خشک برنامه ریزی درسی را برای پاسخگویی به نیازهای فردی و اجتماعی ناکارآمد نشان می دهد. در این میان، برنامه ریزی درسی منعطف به عنوان راهکاری نوین برای ایجاد تغییرات بنیادین در فرآیند یاددهی-یادگیری مطرح شده است که قابلیت تطبیق با شرایط متغیر، علایق فراگیران و نیازهای محیطی را داراست. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به واکاوی رابطه میان انعطاف پذیری در برنامه های درسی و ارتقای انگیزه تحصیلی دانش آموزان می پردازد و نشان می دهد که چگونه حذف ساختارهای صلب و جایگزینی آن ها با الگوهای پویا، می تواند بستر لازم برای شکوفایی استعدادها و افزایش مشارکت فعالانه دانش پذیران را فراهم آورد. بررسی ادبیات نظری و چارچوب های مفهیمی مرتبط با انگیزه، حاکی از آن است که انگیزه تحصیلی پدیده ای چندبعدی است که تحت تاثیر عوامل درونی و بیرونی شکل می گیرد و برنامه ریزی درسی به عنوان یکی از عوامل محیطی و ساختاری، نقشی تعیین کننده در جهت دهی به آن ایفا می کند. این نوع برنامه ریزی به مربیان اجازه می دهد تا بر اساس بازخوردهای مستمر، محتوای آموزشی و روش های تدریس را متناسب با پیشرفت و ویژگی های فردی یادگیرندگان تنظیم نمایند. نتایج تحلیل های نظری حاصل از این پژوهش بیانگر آن است که استقرار برنامه ریزی درسی منعطف، از طریق ایجاد حساسیت به تفاوت های فردی، افزایش رضایت شغلی معلمان و ایجاد جوی پویا در کلاس درس، به طور معناداری منجر به ارتقای انگیزه تحصیلی در تمامی سطوح تحصیلی می شود. این رویکرد با گذار از آموزش متمرکز به آموزش دانش آموز-محور، بستری را فراهم می آورد که در آن دانش آموز نه به عنوان یک مخزن خالی، بلکه به عنوان یک فعال کننده اصلی فرآیند یادگیری نگریسته می شود. بنابراین، بازنگری در ساختارهای برنامه ریزی درسی و حرکت به سمت الگوهای منعطف، ضرورتی انکارناپذیر برای دستیابی به اهداف بلندمدت نظام تعلیم و تربیت و تربیت نسلی خلاق و باانگیزه است.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی منعطف ، انگیزه تحصیلی ، یادگیری فعال ، خودگردانی.