عربی برای زندگی، دین برای آرامش: آشتی دادن نسل جدید با متون کهن

در نظام آموزشی معاصر، درس عربی و متون دینی اغلب به عنوان دروسی خشک، مملو از قواعد دستوری پیچیده و دور از واقعیت های زندگی روزمره ادراک می شوند. این گسست شناختی و عاطفی میان نسل جدید (نسل زد و آلفا) و متون کهن، منجر به بیگانگی با میراث زبانی و معنوی شده است. مقاله حاضر با رویکردی میان رشته ای (زبان شناسی شناختی، روان شناسی مثبت گرا و پداگوژی مدرن)، به دنبال بازتعریف آموزش زبان عربی و دین است. فرضیه اصلی این پژوهش آن است که اگر زبان عربی نه صرفا به عنوان مجموعه ای از قواعد صرف و نحو، بلکه به مثابه «زبان معنا» و «منطق سیستماتیک» تدریس شود، و اگر دین نه به عنوان لیست بایدها و نبایدها، بلکه به عنوان «منبع آرامش» و «معنابخشی به رنج» ارائه گردد، می توان شکاف موجود را ترمیم کرد. در این نوشتار، راهکارهایی برای گذار از «آموزش حافظه محور» به «آموزش درمان گر» ارائه می شود که در آن، واژگان عربی به مثابه کلیدهای فهم خود و جهان، و متون دینی به عنوان نسخه های شفابخش برای اضطراب های وجودی انسان مدرن معرفی می گردند. با استناد به نظریات یادگیری معنادار و هوش معنوی، مقاله نشان می دهد که چگونه می توان کلاس های عربی و دین و زندگی را به کارگاه های «تفکر انتقادی» و «آرامش بخشی» تبدیل کرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش زبان عربی ، روان شناسی دین ، نسل زد ، معناشناسی ، آرامش درون ، متون مقدس ، پداگوژی نوین ، زبان شناسی شناختی