رنسانس دیجیتال: چگونه هوش مصنوعی نبض کلاس های درس مرده را احیا می کند

نظام آموزشی سنتی، با تکیه بر روش های یکسان نگر و انتقال یک طرفه دانش، در مواجهه با نسل دیجیتال (Gen Z و Gen Alpha) دچار نوعی رخوت و ایستایی شده است؛ وضعیتی که می توان از آن به عنوان “کما در کلاس درس” یاد کرد. این مقاله با رویکردی انتقادی و آینده پژوهانه، به بررسی پتانسیل های عظیم هوش مصنوعی (AI) برای “زنده کردن” فرآیند یاددهی-یادگیری می پردازد. با گذر از کاربردهای سطحی تکنولوژی، این پژوهش نشان می دهد که چگونه هوش مصنوعی با شخصی سازی افراطی (Hyper-personalization)، گیمیفیکیشن هوشمند، واقعیت های تعاملی و دستیاری معلم، می تواند انگیزه درونی دانش آموزان را بیدار کند. تحلیل ها بر مبنای نظریه های علوم اعصاب تربیتی و روانشناسی یادگیری استوار است و استدلال می کند که AI نه جایگزین معلم، بلکه ابزاری برای بازگرداندن “انسانیت” و “پویایی” به کلاس است. همچنین، چالش های اخلاقی و تغییر پارادایم از “حافظه محوری” به “خلاقیت محوری” مورد بحث قرار می گیرد تا نقشه ی راهی برای معلمان، مدیران و سیاست گذاران آموزشی ترسیم شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری تطبیقی ، گیمیفیکیشن هوشمند ، کلاس درس پویا ، تعامل انسان و ماشین ، آینده پژوهی آموزشی ، دستیار هوشمند معلم ، شخصی سازی یادگیری.