قلب ها قبل از مغزها: چرا ارتباط عاطفی، کلید یادگیری است؟

در پارادایم های سنتی آموزش، تمرکز بر انتقال اطلاعات و توسعه شناختی به عنوان هدف غایی مدرسه در نظر گرفته می شد و هیجانات اغلب به عنوان عوامل مزاحم یا نامرتبط با فرآیند یادگیری نادیده گرفته می شدند. اما پیشرفت های اخیر در علوم اعصاب تربیتی و روانشناسی یادگیری، این دیدگاه را به چالش کشیده و مدل جدیدی را پیشنهاد می کنند که در آن «ارتباط عاطفی» پیش شرط بیولوژیکی و روانشناختی برای هرگونه یادگیری عمیق است. این مقاله با استناد به مبانی عصب شناختی، نظریه های دلبستگی و سلسله مراتب نیازها، استدلال می کند که دروازه ورود به مغز شناختی (کورتکس)، از طریق مغز احساسی (سیستم لیمبیک) می گذرد. تا زمانی که دانش آموز احساس امنیت، تعلق و ارزشمندی نکند، دسترسی به عملکردهای اجرایی مغز نظیر حافظه، استدلال و حل مسئله مسدود خواهد بود. این نوشتار به بررسی مکانیسم های شیمیایی مغز در حضور و غیاب ارتباط عاطفی، نقش معلم به عنوان تکیه گاه ایمن، و تاثیر جو عاطفی کلاس بر کارکرد حافظه فعال می پردازد و راهکارهایی برای پیاده سازی رویکرد «اول قلب، بعد مغز» ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: علوم اعصاب تربیتی ، ارتباط معلم-دانش آموز ، یادگیری هیجانی-اجتماعی ، امنیت روانی ، سیستم لیمبیک ، دلبستگی در مدرسه ، مازلو قبل از بلوم.