فضای روانی مدرسه بر مشارکت فعال دانش آموزان

پژوهش حاضر به بررسی تحلیلی و کاربردی تاثیر متقابل فضای روانی حاکم بر محیط آموزشی و میزان مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیندهای یاددهی-یادگیری می پردازد. فضای روانی مدرسه، که مجموعه ای از نگرش ها، تعاملات و شرایط عاطفی محیط مدرسه را دربرمی گیرد، عنصری حیاتی در شکل دهی به تجربه یادگیری دانش آموزان است. این مقاله با تاکید بر مولفه هایی نظیر احساس امنیت، تعلق، احترام متقابل، حمایت عاطفی و عدالت آموزشی، استدلال می کند که محیطی با فضای روانی مثبت، مستقیما منجر به افزایش ابعاد مختلف مشارکت دانش آموز می شود؛ از جمله مشارکت رفتاری (حضور و تلاش)، مشارکت شناختی (عمق بخشی به تفکر) و مشارکت هیجانی (علاقه و تعهد). تحلیل نشان می دهد که کیفیت روابط میان معلم و دانش آموز، فرهنگ سازمانی مدرسه و رویکرد مدیریتی، نقش محوری در ایجاد این فضا دارند. بهبود فضای روانی نه تنها انگیزه درونی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را ارتقا می دهد، بلکه به تقویت مسئولیت پذیری و خودنظم دهی نیز کمک شایانی می کند. در نهایت، راهکارهای عملیاتی در سطوح مدیریتی، آموزشی و تربیتی جهت استقرار یک فضای روانی حمایتگر در مدارس ایرانی ارائه شده است. این مطالعه تاکید می کند که سرمایه گذاری بر ابعاد روانی محیط یادگیری، اساسی ترین گام برای دستیابی به مشارکت حداکثری و یادگیری پایدار است.

کلیدواژه ها:

فضای روانی مدرسه ، مشارکت فعال دانش آموز ، امنیت روانی ، فرهنگ سازمانی ، تعامل معلم و دانش آموز ، یادگیری عمیق.