نقش احساس تعلق اجتماعی در پیشرفت تحصیلی

احساس تعلق اجتماعی در محیط های آموزشی، متغیری بنیادین و تعیین کننده در کیفیت تجربه یادگیری و دستاوردهای تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان محسوب می شود. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و با استناد به نظریه های روان شناختی و جامعه شناختی آموزش، به واکاوی مکانیسم هایی می پردازد که از طریق آن ها، حس پیوند با مدرسه، معلمان و همسالان، به ارتقای عملکرد شناختی و انگیزشی منجر می شود. یافته ها نشان می دهد که احساس تعلق، فراتر از یک نیاز عاطفی صرف، پیش شرطی عصب شناختی برای یادگیری عمیق است. دانش آموزانی که خود را عضوی پذیرفته شده و ارزشمند در جامعه یادگیری می دانند، سطوح بالاتری از درگیری تحصیلی، تاب آوری در برابر شکست، و انگیزه درونی را تجربه می کنند. در مقابل، طرد اجتماعی و انزوای تحصیلی، با فعال سازی مدارهای درد در مغز، منابع شناختی را تحلیل برده و منجر به افت عملکرد و ترک تحصیل می شود. این مقاله با بررسی ابعاد مختلف تعلق (رابطه معلم-شاگرد، فرهنگ مدرسه، و روابط همسالان)، راهکارهایی را برای بازمهندسی محیط های آموزشی جهت تقویت این حس حیاتی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: احساس تعلق اجتماعی ، پیشرفت تحصیلی ، درگیری تحصیلی ، روانشناسی تربیتی ، رابطه معلم و دانش آموز ، جو مدرسه.