/آموزش مبتنی بر پروژه در مدارس دیجیتال

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی، تنها به معنای جایگزینی تخته سیاه با نمایشگرهای هوشمند نیست؛ بلکه نیازمند بازنگری بنیادین در پداگوژی و روش های یاددهی-یادگیری است. آموزش مبتنی بر پروژه (Project-Based Learning - PBL) به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای ساخت گرا، در بستر مدارس دیجیتال پتانسیل های نوینی یافته است. این مقاله به بررسی عمیق هم افزایی میان PBL و فناوری های دیجیتال می پردازد و استدلال می کند که ابزارهای آنلاین، موانع سنتی اجرای پروژه ها (مانند محدودیت زمان و مکان) را از میان برداشته اند. با واکاوی مبانی نظری جان دیویی و ویگوتسکی و تطبیق آن با محیط های یادگیری الکترونیکی، این نوشتار نشان می دهد که چگونه پلتفرم های تعاملی، فضای ابری و ابزارهای تولید محتوا، دانش آموزان را از مصرف کنندگان منفعل اطلاعات به تولیدکنندگان دانش تبدیل می کنند. تمرکز مقاله بر طراحی “سوالات پیشران”، مدیریت همکاری آنلاین، ارزیابی تکوینی با استفاده از پورتفولیوی دیجیتال و تغییر نقش معلم از سخنران به تسهیل گر است. همچنین چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال و مدیریت بار شناختی بررسی شده و راهکارهایی مبتنی بر پژوهش های بومی ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر پروژه (PBL) ، مدارس دیجیتال ، یادگیری ساخت گرا ، پورتفولیوی دیجیتال ، همکاری آنلاین ، سواد دیجیتال ، سوال پیشران ، ارزیابی عملکردی.