تحلیل سبک های یادگیری دانش آموزان و تحولات فلسفی آموزش در عصر دیجیتال

در عصر دیجیتال، تحولات عمیقی در نظام های آموزشی رخ داده است؛ که تمرکز را از روش های سنتی به سمت یادگیری فراگیرمحور، تعاملی و شخصی سازی شده سوق داده است. این پژوهش با هدف تحلیل سبک های یادگیری دانش آموزان در ارتباط با تحولات فلسفی آموزش در عصر دیجیتال طراحی شد. پژوهش کاربردی و با رویکرد توصیفی-تحلیلی است که داده های آن به صورت کتابخانه ای و از طریق بررسی منابع معتبر داخلی و خارجی (از جمله؛ کتاب ها، مقالات علمی و پایان نامه ها) جمع آوری شده اند. تحلیل داده ها با روش محتوایی و با تکیه بر چارچوب های نظری سبک های یادگیری (مانند؛ مدل های کلب، ویتکین، گراشا و ریچمن) انجام گرفته است. یافته ها نشان می دهند که سبک های یادگیری (شناختی، عاطفی و فیزیولوژیکی) تنها تحت تاثیر هوش نیستند، بلکه با متغیرهایی چون رشته تحصیلی، سن، محیط یادگیری و فناوری های دیجیتال در تعامل پویا قرار دارند. همچنین، عدم توجه به این تنوع فردی می تواند منجر به کاهش انگیزه، اعتماد به نفس و حتی ترک تحصیل شود. در مقابل، بهره گیری از فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) و طراحی محیط های یادگیری چندوجهی، زمینه ساز شخصی سازی آموزش و ارتقای کیفیت یادگیری می شود و آموزش موثر در عصر دیجیتال مستلزم شناسایی سبک های یادگیری دانش آموزان و انطباق روش های تدریس با این سبک هاست؛ امری که مستلزم بازتعریف فلسفی از نقش معلم، دانش آموز و فناوری در فرایند یادگیری است.

کلیدواژه ها:

سبک یادگیری ، دانش آموزان ، تحولات فلسفی ، آموزش ، عصر دیجیتال