تجربه فضای مجازی معلمان در تربیت دینی کودکان؛ مطالعه کیفی پدیدارشناسانه

فضای مجازی به عنوان پدیده ای فراگیر و تاثیرگذار، چالش های نوینی را در عرصه تربیت دینی کودکان پدید آورده است. در حالی که این فضا، امکان دسترسی به محتوای آموزشی متنوع و تعاملات فرامکانی را فراهم می کند، ماهیت غیرملموس، ناشناس و نامحدود آن، نظارت و هدایت فرآیند تربیت را با دشواری های جدی مواجه ساخته است. این پژوهش با هدف بررسی تجربه فضای مجازی معلمان در تربیت دینی کودکان و با اتخاذ رویکردی کیفی و پدیدارشناسانه انجام شد. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و با استفاده از مرور سیستماتیک منابع کتابخانه ای شامل؛ مقالات، کتب و منابع معتبر داخلی و خارجی بود. یافته ها نشان داد که معلمان در میانه یک دوگانگی ساختاری قرار دارند: از سویی، فرصت های آموزشی فضای مجازی را مفید می دانند و از سوی دیگر، با چالش هایی مانند؛ مواجهه کودکان با محتوای غیردینی، ضعف سواد رسانه ای خود و تغییر نقش از انتقال دهنده محتوا به تسهیل گر تفکر انتقادی روبرو هستند و بر ضرورت بازتعریف شایستگی های حرفه ای معلمان، با تاکید بر تلفیق تخصص دینی، سواد رسانه ای و روانشناسی کودک دیجیتال تاکید می کند. همچنین، هم افزایی سه جانبه خانواده، مدرسه و رسانه های دیجیتال مبتنی بر ارزش های دینی، به عنوان عامل کلیدی در اثربخشی تربیت دینی شناسایی شد و تربیت دینی در عصر مجازی، نیازمند تحول در برنامه ریزی درسی، تقویت زیرساخت ها و حمایت نهادی از معلمان است تا بتوان در برابر جریان گسترده اطلاعات، هویت دینی کودکان را در بستر جدید بازتعریف کرد.

کلیدواژه ها:

تجربه معلمان ، تربیت دینی ، کودکان ، فضای مجازی ، مطالعه کیفی ، پدیدارشناسانه