بررسی پیوند میان برنامه ریزی آموزشی ،فضای مدرسه ورشد همه جانبه دانش آموزان

.چکیدهتحقق رشد همه جانبه دانش آموزان، به عنوان هدف غایی نظام های تعلیم و تربیت، مستلزم نگاهی نظام مند و توجه همزمان به عوامل کلیدی موثر است. این مقاله نظری با هدف تبیین پیوند میان برنامه ریزی آموزشی، فضای مدرسه و رشد همه جانبه دانش آموزان، به تدوین یک چارچوب مفهومی تلفیقی می پردازد. با مرور ادبیات موجود، آشکار می شود که علی رغم اهمیت هریک از این مولفه ها، پژوهش های پیشین کمتر به تحلیل ارتباط پویا و سه گانه این عناصر در یک مدل یکپارچه پرداخته اند (اسمیت، ۲۰۱۸؛ چن و همکاران، ۲۰۲۰). برنامه ریزی آموزشی به عنوان نقشه راه و سند هدایت گر فرآیند یاددهی-یادگیری، بستر محتوایی و روش شناختی لازم برای رشد شناختی، عاطفی، اجتماعی و جسمانی دانش آموزان را فراهم می کند. از سوی دیگر، فضای مدرسه—شامل ابعاد فیزیکی، اجتماعی-عاطفی و روان شناختی—به عنوان بستر اجرای برنامه ها، نقش تعیین کننده ای در عملیاتی سازی اهداف برنامه ریزی شده و تجربه زیسته دانش آموزان دارد (افلک، ۲۰۲۲). این مقاله با روش تحلیلی-توصیفی و با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای، ابتدا مبانی نظری هر یک از این سه حوزه را مرور کرده و سپس با ترکیب دیدگاه هایی مانند نظریه سیستم های اکولوژیک برونفن برنر (۱۹۷۹) و نظریه برنامه درسی جامع نگر، چارچوبی مفهومی ارائه می دهد که چگونه برنامه ریزی آموزشی اثربخش و طراحی آگاهانه فضای مدرسه می توانند هم افزایی ایجاد کرده و بستری هماهنگ برای پرورش همه ابعاد وجودی دانش آموزان فراهم آورند. در نهایت، کاربردهای این چارچوب برای بهبود عملکرد تحصیلی و همچنین مزایا و محدودیت های آن مورد بحث قرار می گیرد.