بررسی مسیر های تحول آموزش مدرسه ای از رویکرد های سنتی تا الگوهای یادگیری پویا برای دانش آموزان

تحول در آموزش مدرسه ای، پاسخی ضروری به نیازهای پیچیده و پویای جهان معاصر است. این مقاله نظری با هدف تحلیل مسیرهای تحول از رویکردهای سنتی به سوی الگوهای یادگیری پویا، به ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی می پردازد. در این راستا، نخست ویژگی های بنیادین آموزش سنتی—با تاکید بر انتقال یک سویه دانش، معلم محوری، برنامه درسی ثابت و ارزشیابی مبتنی بر حفظ یادگیری—مورد بررسی قرار می گیرد و محدودیت های آن در پرورش مهارت های ضروری قرن بیست ویکم تحلیل می شود (رابینسون، ۲۰۱۵). در مقابل، الگوهای یادگیری پویا بر اساس اصولی همچون یادگیرنده محوری، ساخت گرایی اجتماعی، انعطاف پذیری در برنامه درسی، تلفیق فناوری و ارزشیابی فرآیندمدار و تکوینی تعریف می شوند که در خدمت پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت، همکاری و یادگیری مادام العمر هستند (هارگریوز و شرلی، ۲۰۲۰). این تحول، یک گذار خطی ساده نیست، بلکه مستلزم بازاندیشی همزمان در مولفه های کلیدی از جمله نقش معلم، طراحی فضای فیزیکی و دیجیتال، فرهنگ مدرسه و ارتباط با جامعه است. چارچوب مفهومی ارائه شده در این مقاله، این تحول را به عنوان یک گذار اکولوژیک و چندبعدی مدل سازی می کند که در آن تعامل پیچیده بین نیروهای پیش برنده (مانند فناوری و نیازهای جدید اقتصادی) و موانع (مانند ساختارهای نهادی موجود و مقاومت در برابر تغییر) مسیر تحول را شکل می دهد. در نهایت، این چارچوب به عنوان نقشه ای برای هدایت سیاست گذاری و اقدام عملی در جهت خلق محیط های یادگیری چابک، فراگیر و آینده ساز مورد بحث قرار می گیرد.