نقش معلم در پرورش خودکارآمدی دانشآموزان

خودکارآمدی تحصیلی به باور دانش آموزان نسبت به توانایی خود در انجام موفقیت آمیز فعالیت های یادگیری اطلاق می شود و یکی از مهم ترین متغیرهای روان شناختی موثر بر پیشرفت تحصیلی، انگیزش و پایداری در یادگیری است. پژوهش ها نشان می دهد که معلم به عنوان مهم ترین عامل مدرسه ای، نقشی اساسی در شکل گیری و تقویت خودکارآمدی دانش آموزان ایفا می کند. هدف این مقاله بررسی نقش معلم در پرورش خودکارآمدی دانش آموزان و تبیین راهبردهای آموزشی و تربیتی موثر در این زمینه است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و مرور پژوهش های مرتبط داخلی و خارجی است. یافته ها نشان می دهد عواملی همچون شیوه تدریس معلم، بازخوردهای سازنده، ایجاد فضای حمایتی، توجه به تفاوت های فردی و الگوسازی رفتاری، نقش تعیین کننده ای در افزایش خودکارآمدی دانش آموزان دارند. نتایج پژوهش بر ضرورت توانمندسازی معلمان در حوزه مهارت های روان شناختی و تربیتی برای ارتقای خودکارآمدی دانش آموزان تاکید می کند.واژگان کلیدیخودکارآمدی تحصیلی، نقش معلم، انگیزش یادگیری، تعامل معلم–دانش آموز، پیشرفت تحصیلی