نقش محیط های یادگیری سازنده گرا در شکل گیری تفکر علمی و رشد شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی

دوره ابتدایی در تحول نظام های تربیتی جهانی، به عنوان زیربنای اساسی پرورش ظرفیت های شناختی، عاطفی و اجتماعی انسان محسوب می شود. رویکردهای سنتی متکی بر الگوی انتقال محتوای یک سویه، که دانش را به مثابه مجموعه ای از حقایق ثابت و قابل ارائه می بینند، اغلب در ایجاد درک عمیق، انگیزش پایدار و توانایی کاربست دانش در موقعیت های واقعی در دانش آموزان ابتدایی ناتوان بوده اند. این مقاله با اتکا به سازنده گرایی در علوم تربیتی، استدلال می کند که طراحی و استقرار محیط های یادگیری فعال، اکتشافی و اجتماع محور می تواند نقشی تعیین کننده در رشد علمی همه جانبه و پایدار کودکان ایفا نماید. در این راستا، پس از مروری مبسوط بر مبانی نظری سازنده گرایی و همخوانی آن با مراحل رشد شناختی کودکان دبستانی، مولفه های عینی و عملی چنین محیط هایی با تفصیل بیشتری بررسی می شود. همچنین، با تحلیل عمیق تر موانع ساختاری، فرهنگی و آموزشی پیش روی اجرای این الگو در نظام های آموزشی رایج، مجموعه ای از راهبردهای کلان و خرد، از سطح سیاست گذاری تا کلاس درس، برای گذار از وضعیت موجود به وضعیت مطلوب ارائه می گردد. هدف نهایی این مقاله، ارائه چارچوبی نظام مند و واقع نگر برای بازتعریف مفهوم یادگیری در دوره ابتدایی، از فرآیندی منفعلانه و مبتنی بر انباشت، به فرآیندی پویا و معنا آفرین است.

کلیدواژه ها:

رشد شناختی ، محیطهای یادگیری ، تفکر علمی