ارزیابی نقش راهبردهای یادگیری معکوس در تعدیل رابطه بین میزان رفتارهای دوری جویانه و سطح انگیزش تحصیلی در دانش آموزان شهرستان سیب و سوران

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس بر دوری جویی از مدرسه و انگیزش تحصیلی دانش آموزان شهرستان سیب و سوران انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است این پژوهش نیمه آزمایشی با دو گروه آزمایش و کنترل در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون می باشند. جامعه آماری تحقیق، شامل دانش آموزان شهرستان سیب و سوران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ است. نمونه این پژوهش شامل ۴۰ نفر از جامعه می باشد که از طریق نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در گروه گواه (۲۰ نفر)و در گروه آزمایش (۲۰ نفر) قرار گرفتند. ابزار اندازه گیری دو پرسشنامه دوری جویی از مدرسه رحمانی(۱۳۹۸)، پرسشنامه انگیزش تحصیلی واتسون، کلارک و تلگن(۱۹۸۸) وپکیج آموزش معکوس برگرفته شده از کتاب یادگیری معکوس جان برگمن(۲۰۱۵) ویژه دانش آموزان ابتدایی استفاده شد.روایی و پایی پرسشنامه ها به ترتیب ۰.۷۸ و ۰.۷۳ توسط آلفای کرونباخ بدست آمد.تحلیل داده های تحقیق که توسط نرم افزار SPSS۲۴ انجام پذیرفت، ابتدا به بررسی توصیفی داده های تحقیق پرداخته شد و ضمن بررسی فرض نرمالیتی توزیع متغیرها از طریق آزمون کلموگروف-اسمیرنوف، با استفاده از ازمون های تحلیل کواریانس یک و چندمتغیره به آزمون فرضیات تحقیق پرداخته شد. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که استفاده از آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس ،گریز از مدرسه و انگیزش تحصیلی دانش آموزان شهرستان سیب و سوران را بهبود می بخشد. باتوجه به یافته های فرضیه اول تحقیق پیشنهاد می شود به منظور بهبود سطح انگیزش تحصیلی دانش آموزان، به ارائه تکالیف درسی در قالب محتوای آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس و انجام تکالیف در همین قالب پرداخته شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس ، دوری جویی از مدرسه ، انگیزش تحصیلی.