بررسی اهمیت صبر و تاب آوری در حرفه آموزگاری استثنایی

حرفه آموزگاری استثنایی یکی از پیچیده ترین و از نظر هیجانی چالش برانگیزترین مشاغل در حوزه آموزش است. این حرفه مستلزم کار مداوم با دانش آموزانی است که دارای نیازهای یادگیری، رفتاری و عاطفی منحصر به فرد و اغلب متغیری هستند. در این بستر، دو مولفه کلیدی یعنی «صبر» (Patience) و «تاب آوری» (Resilience) نه تنها به عنوان ویژگی های مطلوب، بلکه به عنوان پیش نیازهای بقا و اثربخشی حرفه ای تلقی می شوند. این مقاله با هدف بررسی جامع نقش محوری صبر و تاب آوری در موفقیت معلمان استثنایی، تعاریف مفهومی این دو سازه، مبانی نظری آن ها، و تاثیرشان بر تعاملات کلاسی، سلامت روان معلم و پیشرفت دانش آموزان تدوین شده است. مرور ادبیات نشان می دهد که صبر به معلمان اجازه می دهد تا در مواجهه با پیشرفت های کند یا رفتارهای چالش برانگیز، واکنش های سازگارانه تری نشان دهند، در حالی که تاب آوری به آن ها کمک می کند تا از استرس مزمن شغلی رها شده و پس از شکست ها یا تجارب منفی، به چرخه کار بازگردند. همچنین، این مقاله به شناسایی عوامل تقویت کننده این ویژگی ها و ارائه راهکارهای عملی برای نظام آموزشی ایران جهت توسعه سرمایه انسانی در این حوزه حیاتی می پردازد. نتایج مورد انتظار این پژوهش، تاکید بر لزوم گنجاندن برنامه های آموزشی متمرکز بر توسعه صبر و تاب آوری در دوره های تربیت معلم و همچنین در برنامه های توسعه حرفه ای مستمر معلمان استثنایی است.

کلیدواژه ها:

آموزگاری استثنایی ، صبر ، تاب آوری ، سلامت روان شغلی ، آموزش ویژه ، چالش ۹های معلمی.