بررسی مبانی هوش معنوی و خودکارآمدی با سبک تدریس معلمان

این پژوهش به بررسی رابطه بین هوش معنوی و خودکارآمدی با سبک تدریس معلمان می پردازد. هوش معنوی به عنوان توانایی بهره گیری از منابع معنوی برای تصمیم گیری و حل مسائل، و خودکارآمدی به عنوان باور فرد به توانایی های خود برای سازماندهی و اجرای اقدامات لازم برای دستیابی به اهداف تعریف می شوند. سبک تدریس نیز به روش های متمایز و نسبتا پایدار معلمان در فرآیند آموزش اشاره دارد. این مطالعه به روش توصیفی-همبستگی و با استفاده از پرسشنامه های استاندارد هوش معنوی، خودکارآمدی معلمان و سبک تدریس بر روی نمونه ای متشکل از ۳۰۰ معلمان مدارس ابتدایی و متوسطه انجام شد. نتایج تحلیل داده ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه نشان داد که هوش معنوی و خودکارآمدی رابطه مثبت و معناداری با سبک تدریس فعال و دانش آموزمحور دارند. همچنین مشخص شد که معلمان با هوش معنوی و خودکارآمدی بالاتر، تمایل بیشتری به استفاده از سبک های تدریس مشارکتی، مسئله محور و انعطاف پذیر نشان می دهند. این یافته ها بر اهمیت پرورش هوش معنوی و خودکارآمدی در برنامه های تربیت معلم و توسعه حرفه ای آنان تاکید می کند. در پایان، پیشنهادهایی برای کاربست نتایج در بهبود کیفیت تدریس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هوش معنوی ، خودکارآمدی معلمان ، سبک تدریس ، آموزش و پرورش ، مهارت های تدریس