نقش روش های تدریس مشارکتی در تقویت مهارت های اجتماعی و یادگیری گروهی

هدف از این پژوهش بررسی نقش روش های تدریس مشارکتی در تقویت مهارت های اجتماعی و بهبود یادگیری گروهی دانش آموزان است. با توجه به تحولات سریع آموزشی و نیاز روزافزون به پرورش مهارت های اجتماعی، استفاده از روش هایی که بر تعامل، همکاری و مشارکت فعال فراگیران تاکید دارند، اهمیت ویژه ای یافته است. این پژوهش به روش مروری انجام شده و با بررسی و تحلیل نتایج پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با تدریس مشارکتی، تلاش کرده است تصویری جامع از اثربخشی این رویکرد آموزشی ارائه دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که روش های تدریس مشارکتی تاثیر معناداری بر تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان از جمله مهارت های ارتباطی، همکاری، همدلی، مسئولیت پذیری و حل تعارض دارند. همچنین نتایج حاکی از آن است که یادگیری گروهی در این روش ها موجب درک عمیق تر مفاهیم درسی، یادگیری پایدارتر و افزایش انگیزش تحصیلی می شود. نقش معلم به عنوان تسهیل گر و هدایت کننده فرایند یادگیری، از عوامل کلیدی موفقیت تدریس مشارکتی معرفی شده است. در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که به کارگیری روش های تدریس مشارکتی می تواند ضمن ارتقای کیفیت یادگیری، زمینه رشد همه جانبه دانش آموزان و تحقق عدالت آموزشی را فراهم سازد و به عنوان رویکردی موثر در نظام های آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، انگیزه ، تعامل محوری ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری گروهی