طراحی و اجرای تدریس با بازی و تاثیر آن بر خودکارآمدی تحصیلی و کیفیت یادگیری دانش آموزان ابتدایی

این مقاله به بررسی تاثیر طراحی و اجرای تدریس مبتنی بر بازی بر خودکارآمدی تحصیلی و کیفیت یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی می پردازد. رویکرد بازی محور به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی، با ایجاد محیطی جذاب، تعاملی و کم استرس، بستر مناسبی برای تحول در فرآیند یاددهی-یادگیری فراهم می آورد. این مطالعه با روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع کتابخانه ای، پایگاه های داده علمی و پژوهش های میدانی داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها به وضوح نشان می دهند که بازی های آموزشی طراحی شده منطبق با اهداف درسی و ویژگی های رشدی دانش آموزان، نه تنها باعث تعمیق یادگیری، بهبود عملکرد تحصیلی و توسعه مهارت های تفکر سطح بالا می شوند، بلکه با تقویت باورهای دانش آموزان درباره توانایی های شناختی و عملکردی خود، خودکارآمدی تحصیلی آنان را به صورت معناداری افزایش می دهند. این اثرات در دروسی مانند ریاضی، علوم و فارسی که نیازمند درک مفاهیم انتزاعی هستند، چشمگیرتر گزارش شده اند. مقاله حاضر همچنین چالش های عملی، محدودیت های اجرایی و فرصت های پیش روی این رویکرد را در نظام آموزشی ایران مورد تحلیل قرار داده و در پایان، راهکارهای عملی برای طراحی، اجرا و ارزشیابی اثربخش تدریس بازی محور، همراه با پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

رویکرد بازی محور ، اهداف درسی ، مفاهیم انتزاعی ، بهبود عملکرد تحصیلی ، نظام آموزشی