تحلیل توصیفی–تحلیلی نقش ارزیابی تکوینی در ارتقای یادگیری عمیق دانش آموزان

ارزیابی تکوینی به عنوان یکی از موثرترین راهبردهای آموزشی، نقش مهمی در هدایت فرآیند یاددهی–یادگیری و ارتقای یادگیری عمیق دانش آموزان ایفا می کند. هدف این پژوهش، تحلیل توصیفی–تحلیلی نقش ارزیابی تکوینی در بهبود کیفیت یادگیری و تبیین سازوکارهای اثرگذاری آن بر یادگیری عمیق دانش آموزان است. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و مرور نظام مند ادبیات نظری و پژوهش های تجربی مرتبط است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازخورد مستمر، مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند ارزشیابی، شفاف سازی اهداف یادگیری و استفاده از نتایج ارزیابی برای اصلاح تدریس، از مهم ترین عوامل پیونددهنده ارزیابی تکوینی و یادگیری عمیق هستند. در مقابل، غلبه ارزیابی های پایانی و نمره محور می تواند یادگیری سطحی و حفظ محور را تقویت کرده و فرصت های یادگیری معنادار را محدود سازد. نتایج پژوهش بر ضرورت نهادینه سازی ارزیابی تکوینی به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از فرآیند آموزش با هدف ارتقای یادگیری عمیق تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی تکوینی ، یادگیری عمیق ، بازخورد آموزشی ، فرآیند یاددهی–یادگیری ، کیفیت یادگیری