تاب آوری روانی به عنوان پیش بینی کننده پیشرفت تحصیلی: مطالعه رابطه بین تاب آوری، استرس امتحان و نمرات در مدارس متوسطه با نقش میانجی حمایت خانوادگی

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش تاب آوری روانی به عنوان پیش بینی کننده پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مدارس متوسطه و مطالعه رابطه بین تاب آوری، استرس امتحان و نمرات تحصیلی با توجه به نقش میانجی حمایت خانوادگی است. این مطالعه از نوع همبستگی و با رویکرد کمی انجام شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان مدارس متوسطه در یک منطقه شهری بود که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس تاب آوری روانی، پرسشنامه استرس امتحان، پرسشنامه حمایت خانوادگی و سوابق نمرات تحصیلی بود. داده ها با استفاده از روش های آماری تحلیل مسیر و رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که تاب آوری روانی به طور مستقیم و مثبت با پیشرفت تحصیلی رابطه دارد و استرس امتحان به طور منفی بر نمرات تاثیر می گذارد. همچنین، حمایت خانوادگی نقش میانجی معناداری در رابطه بین تاب آوری و پیشرفت تحصیلی ایفا می کند. این یافته ها نشان می دهد که تقویت تاب آوری روانی و افزایش حمایت خانوادگی می تواند به کاهش استرس امتحان و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر شود. پژوهش حاضر اهمیت توجه به عوامل روانی و محیطی در موفقیت تحصیلی را برجسته می سازد و پیشنهاد می کند که برنامه های مداخله ای برای افزایش تاب آوری و حمایت خانوادگی در مدارس طراحی و اجرا شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روانی ، استرس امتحان ، پیشرفت تحصیلی ، حمایت خانوادگی ، مدارس متوسطه