تاثیر محیط یادگیری، خالقیت، انگیزش و روابط معلم-دانشآموز بر یادگیری دانشآموزان

هدف این پژوهش بررسی تاثیر محیط یادگیری، خالقیت، انگیزش و روابط معلم-دانشآموز بر یادگیری دانشآموزان است. طرح مطالعه حاضر از نوع همبستگی، با نمونهای شامل دانشآموزان دوره متوسطه در دو استان مرکزی و غرب کشور و به طور کلی به عوامل پیشبیننده یادگیری توجه میکند. فرضیههای اصلی نشان میدهد که هر چهار سازه بهطور همزمان با یادگیری دانشآموزان رابطه مثبت دارد و محیط یادگیری از طریق خالقیت و انگیزش اثرگذار میتواند بهبود معناداری را در نتیجههای آموزشی ایجاد کند؛ همچنین روابط معلم- دانشآموز بهطور مستقیم و غیرمستقیم از طریق انگیزش و خالقیت بر یادگیری اثر میگذارد. یافتههای همبستگی نشاندهنده ارتباط مثبت معنادار بین همه سازهها با یادگیری است و تحلیل رگرسیون چندگانه نشان میدهد که محیط یادگیری، خالقیت، انگیزش و روابط معلم-دانشآموز همگی به طور مستقل پیشبینهای قابل توجیهی برای یادگیری هستند. تحلیل واسطهگری نیز نشان میدهد که خالقیت نقش میانجی نسبتا قابل توجهی در بازتاب اثر محیط یادگیری بر یادگیری دارد و انگیزش مسیر مستقیم و غیرمستقیم را تقویت میکند. همچنین با افزودن متغیرهای کنترل مانند جنسیت و سال تحصیلی، مدلهای رگرسیونی همچنان پابرجا میمانند و مقدار تواریخی سودمند R² افزایش مییابد که اهمیت عملکردی این سازهها را تایید میکند. چارچوب نظری بر پایه نظریه تعینیابی خود )Theory Determination-Self ،)نظریه یادگیری اجتماعی-شناختی و رویکردهای سازهگرایانه به رابطه معلم-دانشآموز استوار است. این پژوهش نتیجه میگیرد که ارتقای محیط کالس، تقویت قابلیتهای خالقیت در مدرسه، تشویق به انگیزش درونی و بهبود روابط مدرسه-دانشآموز میتواند به بهبود قابل توجه یادگیری منجر شود. بهطور کاربردی پیشنهاد میشود که سیاستگذاران آموزشی و مدیران مدارس با طراحی فضاهای یادگیری باز، تشویق پروژهمحور، ارائه فرصتهای بازخورد مستمر و توسعه مهارتهای ارتباطی معلمان، به بهبود یادگیری دست یابند.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری ، خالقیت ، انگیزش ، روابط معلم-دانشآموز