نقش محیط یادگیری دیجیتال در تقویت تعامل اجتماعی و کاهش اضطراب آموزشی در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش محیط های یادگیری دیجیتال در تقویت تعامل اجتماعی و کاهش اضطراب آموزشی در دانش آموزان است. با توجه به گسترش روزافزون استفاده از فناوری های آموزشی و تغییر الگوهای سنتی تدریس، توجه به ابعاد عاطفی و اجتماعی یادگیری در کنار جنبه های شناختی از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است. این پژوهش با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از روش های کمی و کیفی، به بررسی میزان تاثیر مولفه های مختلف محیط یادگیری دیجیتال، از جمله میزان حضور اجتماعی معلم، فرصت های یادگیری همکارانه، دسترسی به منابع آموزشی و کیفیت بازخورد، بر سطح تعامل اجتماعی و اضطراب آموزشی دانش آموزان می پردازد. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان در مدارس دولتی و غیردولتی است که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی، نمونه ای متناسب انتخاب شده است. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسش نامه های استاندارد سنجش تعامل اجتماعی و اضطراب آموزشی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و تحلیل فعالیت های آنلاین دانش آموزان در سامانه های یادگیری دیجیتال بوده است. داده های کمی با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی و داده های کیفی از طریق تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده هدفمند و طراحی شده از محیط های یادگیری دیجیتال می تواند به افزایش مشارکت دانش آموزان در فعالیت های گروهی، تقویت احساس تعلق به جامعه یادگیری و بهبود روابط دانش آموز–معلم منجر شود. همچنین نتایج حاکی از آن است که دسترسی انعطاف پذیر به منابع آموزشی، امکان تمرین فردی و دریافت بازخورد حمایتی، نقش موثری در کاهش اضطراب آموزشی و افزایش خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. در عین حال، عواملی مانند ضعف زیرساخت های فناورانه و سطح پایین سواد دیجیتال می تواند اثربخشی این محیط ها را محدود سازد. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت طراحی انسان محور محیط های یادگیری دیجیتال و توانمندسازی معلمان در بهره گیری از فناوری های آموزشی تاکید دارد و می تواند به بهبود کیفیت آموزش و ارتقای سلامت روانی دانش آموزان کمک نماید.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری دیجیتال ، تعامل اجتماعی ، اضطراب آموزشی ، دانش آموزان ، فناوری آموزشی