آموزش انسان محور؛ یک ضرورت نظری

آموزش انسان محور (Human-Centered Education) رویکردی پارادایمی در تعلیم و تربیت است که برخلاف رویکردهای سنتی متمرکز بر محتوا یا معلم، فراگیر را در کانون توجه قرار می دهد. این مقاله با هدف تبیین مبانی نظری، ریشه های فکری و پیامدهای کاربردی آموزش انسان محور به عنوان یک ضرورت نظری در نظام های آموزشی معاصر، به صورت مروری تحلیلی به بررسی ادبیات موجود پرداخته است. پژوهش های پیشین نشان می دهند که تمرکز بر رشد جامع فردی، توانمندسازی، توجه به نیازها و علایق یادگیرنده، و ایجاد محیطی امن و مشارکتی، اساس این رویکرد را تشکیل می دهد. مبانی نظری آموزش انسان محور ریشه در فلسفه انسان گرایی و روان شناسی انسان گرا، به ویژه دیدگاه های کارل راجرز و آبراهام مزلو، دارد که بر تحقق خودشکوفایی و ارزش ذاتی هر فرد تاکید می ورزند. این مقاله همچنین نقش حیاتی معلم به عنوان تسهیل گر و مربی در این مدل، پیامدهای مثبت شناختی، عاطفی و اجتماعی آن، و همچنین چالش های پیاده سازی آن در ساختارهای آموزشی موجود را مورد بحث قرار می دهد. نتیجه گیری می شود که گذار به آموزش انسان محور نه تنها یک انتخاب روش شناختی، بلکه یک الزام اخلاقی و نظری برای تربیت شهروندانی خلاق، مسئولیت پذیر و خودراهبر است.

کلیدواژه ها:

آموزش انسان محور ، یادگیری دانش آموز-محور ، روان شناسی انسان گرا ، خودشکوفایی ، نقش معلم ، پارادایم آموزشی.