نقش آموزش پرورشی در مدرسه و خانواده بر پیشگیری از آسیب های نوجوانی و جوانی در دانش آموزان

روانشناسان معتقدند که محیط زندگی افراد (خانوادگی، آموزشی، محلی) اشخاصی که در اطراف او هستند، طرز رفتار بزرگترها اعم از والدین و معلمان و مربیان، وضع اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و مذهبی هر یک به نوبه خود اثراتی را در روحیه کودکان و نوجوانان بر جای می گذارد. به همین دلیل تمام کسانی که به نوعی با آنان در ارتباطند موظفند که به نقش خود در کشف علل به وجود آورنده اختلالات رفتاری و رفع این علل و بطور کلی سالم سازی محیط واقف باشند چرا که عدم علاقه و توجه نسبت به کودکان و نوجوانان بی اعتنایی با احتیاجات خاص آنان، عدم راهنمایی واقعی و صحیح، رفتار تحقیر آمیز، تنبیه، تمجید و تحسین بیش از حد تبعیض و بدقولی، سرزنش و ملامت و اعمالی نظایر آن باعث وحشت، احساس ناراحتی، بی اعتمادی، پناه بردن به افراد ناشناس و کسب محبت از این افراد، تزلزل روحی، تشویش و اضطراب دایمی را در کودکان و نوجوانان تشدید می کند و پایه و اساس بسیاری از حالات، رفتارها و تمایلات عصبی را تشکیل می دهد.به همین دلیل باید از همکاری و همفکری اولیای کودکان، خود بچه ها و مسوولان مدارس مشترکا استفاده شود و در هر واحد آموزشی یک شورا و یا انجمن برای بررسی و برنامه ریزی مسائل تربیتی و فکری دانش آموزان آن مدرسه تشکیل شود تا بموقع و بجا پیشگیری های لازم به عمل آید. البته بر کسی پوشیده نیست که در دنیای پیچیده امروز بدون راهنمایی دقیق و آموزش و پرورش آگاهانه و سنجیده، دیگر انسان قادر نیست صرفا و فقط به تبعیت از خواست ها و امیال خویش با محیط زندگی خود سازگاری های لازم را پیدا کند. کودکی بی تردید مهم ترین دوران زندگی انسان هاست، زیرا خمیری شخصیتی هر فردی در این دوران شکل میگرد و چگونگی سپری شدن چنین دورانی، می تواند نقش پذیری انسان را در دیگر دورانهای زندگی تعیین کند. سازمان ملل متحد نیز در رهنمود هایی که برای پیشگیری از جرم ارائه کرده، محور پیشگیری از جرم را توجه به دوران کودکی عنوان کرده است. این شکل گیری شخصیت و هویت بخشی به کودکان، اما در خانواده، مدرسه و محیط اجتماعی است که صورت میپذیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش های پرورشی ، مدرسه و خانواده ، پیشگیری از آسیب های نوجوانی و جوانی ، دانش آموزان